برای خوشبخت‌بودن، آدم نمی‌تواند زیادی برای دیگران وقت صرف‌کند. به محض انجام این کار، همه‌‌ی راه‌های‌گریز بسته می‌شوند. آدم یا خوشبخت می‌ماند و محکوم می‌شود یا تیره‌روز و تبرئه.