ارمیا؛ برایم جالب بود که شخصی که خودش در خط مقدم نبوده به این خوبی یک رزمنده را درک کند.
فکر می‌کنم متفاوت‌ترین اثر مربوط به دفاع مقدس باشد، مخصوصا با خلاقیت‌ها و ریز بینی‌های خاص امیرخانی. از نظر تکنیکی البته می‌تواند ضعیف‌ترین کار امیرخانی باشد اما محتوای جالبی دشت، آن قدر که می‌توان آن را بارها خواند و خسته نشد. جای تفکر زیادی هم داشت که می‌توان ساعت‌ها روی آن بحث کرد.
اما هنوز فکر می‌کنم حرف‌های زیادی باید در این کتاب زده می‌شد، که نشد؛ تا جلد بعدی آن که «بیوتن» باشد. خواندنش را پیشنهاد می‌کنم به شرطی که یک ماه بعدش سراغ بیوتن بروید.