خسته از تکرار مکررات و عاشقانه‌های پوچ و کودکانه، پس از سالها به اثری متفاوت، ژرف، پرکشش، زیبا برخوردم که تاب رها کردن آن را حتی لحظه ای نداشتم. زمستان مومی را یک روزه خواندم. تلفن همراهم را خاموش و خودم را در اتاقم حبس کردم تا بتوانم کتاب را به پایان برسانم. شاید پس از یک دهه بود که شیرینی ادبیات داستانی فارسی را دوباره تجربه می‌کردم. از نویسنده زمستان مومی که چنین هدیه فراموش ناشدنی را به من داد سپاسگزارم.