نخستین کتاب امیرخانی است که بالاخره به مرز رمان نزدیک شده اما همچنان رگه‌های ذهنیت پیشامدرن و غیررمانی را در خود دارد. اگر با تخفیف و اغماض این کتاب را یک رمان به شمار بیاوریم، آن وقت در بهترین حالت یک رمان ضعیف است.