دومین رمان از مجموعه سه‌گانه «دود» ، «خاکستر» و «آتش» که به نظر من بهترین رمان این سه‌گانه بود. شخصیت «مظفر» از استثناهای شخصیت پردازی در داستان‌نویسی روز ایرانی است. رمان نیز نسخه قابل توجهی از رمان‌های شهری است که خود سناپور در آن تبحر دارد و در این رمان، تصویر پوست کنده‌ای از فضای شهری جامعه ایرانی ارائه می‌دهد. تصویری که از هر نظر مستحق عنوان «رئالیسم» در تعریف لوکاچی آن است.