سواران سیاه

در بر برهوت. به مخلوقی، برهنه و وحشی. برخوردم. نشسته بر زمین. پاره قلب خود را در دست می‌فشرد و. از آن می‌خورد. - «خوشمزه است؟» رفیق!» - «تلخ است، تلخ تلخ! ولی خوش است. از آن که تلخ است؛ از آن که قلب من است.»