حواستون به پیرزن‌هایی که از تنهایی پوسیده‌ن باشه

پروانه‌ها شهرمون رو گرفته‌ن. اون‌ها گنده، خوشگل و گوشتخوارن. هیچ‌وقت این‌قدر پروانه تو شهر ندیده بودیم. روی همه‌چیز نشسته‌ن: خیابونا، پشت‌بوما، ماشینا، درختا. آدمایی رو که موقع حمله تو خیابون بوده‌ن خورده‌ن... کل شهر فلج شده. مردم تو خونه‌هاشون پناه گرفته‌ن و خیابون پر از پروانه رو از پشت پنجره‌های پر از پروانه‌شون نگاه می‌کنن... ارتشمون نتونست کاری برا پروانه‌ها بکنه. مجبور شدیم به‌شون عادت کنیم. بالاخره فهمیدیم که پروانه‌ها فقط موجودات زنده‌ای رو که سریع حرکت می‌کنن می‌خورن. اگه خیلی آروم حرکت کنیم کاری به کارمون ندارن. حتی می‌تونیم زیر پا لهشون کنیم، بی‌حرکت می‌مونن و در سکوت به آرامی می‌میرن... پروانه‌های له‌شده تو جسم پودرشده‌شون به آرامی آب می‌شن، چون بی‌نهایت ظریف و تقریبا شفافن.