دست بند آرزوها (2)

نویسنده: سارا ملانسکی

مترجم: الهام فیاضی

ناشر: پرتقال

سال نشر: 1404

تعداد صفحه: 152

«خواهرهای اشتباهی» دومین جلد از مجموعه‌ داستانی «دست‌بند آرزوها» است. تاکنون سه جلد از این مجموعه چاپ شده است. درست است که هر کدام از این جلد‌ها داستانی متفاوت دارد و ماجرایی جداگانه را روایت می‌کند، اما خواندن جلد اول، می‌تواند برای شناخت ویژگی شخصیت‌های داستان و آشنایی بیشتر با فضا، کمک‌ کند. «دوست واقعی» جلد اول، «خواهرهای اشتباهی» جلد دوم و «تکرار یک روز جادویی» سومین جلد این مجموعه هستند. در جلد دوم این مجموعه، یعنی در کتاب «خواهرهای اشتباهی» ادی، خواهر وسطی، خسته و کلافه است. او فکر می‌کند، خواهر کوچکش، کامیل، که ۵ سال دارد می‌تواند به همه‌چیز برسد و خواهر بزرگش، سوفی، هم که خودش تصمیم‌گیر است. این وسط فقط او بلاتکلیف است. نه اتاقی برای خودش به شکل مستقل دارد و نه می‌تواند برای خودش تصمیم بگیرد. یک روز دست‌بندی جادویی به دستش می‌افتد. او آرزو می‌کند که دیگر خواهر وسطی نباشد! ادی، وقتی آرزو می‌کند که کاش دیگر خواهر وسطی نباشد، طولی نمی‌کشد که تبدیل به خواهر بزرگ می‌شود! ولی نمی‌داند که این آغار گرفتاری‌های جدید است. سارا ملانسکی، نویسنده‌ی مجموعه‌ی فانتزی «دست‌بند آرزوها»ست. این مجموعه‌ی داستانی برای نوجوان‌های ۱۰ تا ۱۵ سال مناسب است. او با نوشتن این مجموعه، نه تنها داستانی پر از ماجراهای شگفت‌انگیز خلق کرده است و سر مخاطبش را گرم می‌کند، بلکه به نکته‌ی مهمی اشاره دارد و آن این است که آیا محقق شدن همه‌ی آرزوها خوب است؟ او به شکلی داستانی به بچه‌ها می‌فهماند باید حواس‌شان به خواست، رویا و آرزوهای‌شان باشد؛ باید همه‌ی جوانب را در نظر بگیرند و فقط به این‌که دل‌شان چه می‌خواهد، متمرکز نشوند. بچه‌هایی که به داستان‌های جادویی و شگفت‌انگیز علاقه داشته باشند، از خواندن کتاب «خواهر‌های اشتباهی» لذت خواهند برد؛ چون در کتاب، با کلی ماجراهای جالب و باورنکردنی رو به رو می‌شوند و در حالی که ماجرایی هیجان‌انگیز را دنبال می‌کنند، به مسائلی چون روابط خانوادگی، روابط میان خواهر و برادر‌ها و حسادت‌ها و بگو مگو‌های بین‌ آن‌ها و همچنین علاقه و رابطه‌‌های زیبا‌ پی می‌برند. بچه‌ها با خواندن مجموعه‌ی «دست‌بند آرزوها» به آرزوهای‌شان با نگاهی روشن‌تر نگاه و سعی می‌کنند، درک کنند که الزاما محقق شدن همه‌ی خواست‌ها و آرزوها، به معنای خوشحالی و خوشبختی‌شان نخواهد بود، بلکه باید وقتی می‌خواهند آرزو کنند، حواس‌شان را جمع کنند، که اگر آرزوی‌شان محقق شود، می‌توانند به خوشحالی واقعی برسند؟