امینه

فتحعلی خان پای رفتار نداشت، ولی میدانست که سپاهیانش در انتظارند، آنها می‌بایست شب از محدوده اصفهان دور شوند. وقت برخاستن دعایی خواند و شنید که صدا از آنسوی پرده می‌گوید « مرا به چه نام میخوانید؟» مرد دلاور ایلاتی از نفس ماند « به نامی که در وقت آن ولادت سعید در گوشتان خوانده اند» صدا از پشت پرده آمد « نه مرا نامی بده که از امشب به آن خوانده شوم» فتحعلی پیام محبت را شنید و دانست که این زن می‌رود تا اصفهان را و گذشته را از خود دور کند. گفت « بر این اندیشه نبودم» این بار صدا زنانه و آمرانه گفت « اینک باش! » فتحعلی خان دلاوری از کف داد: « امین و مونس و محرم من» صدا گفت امینه ام خواندی؟" فتحعلی خان در دل گفت امینه… و خاتون، امینه شد

zahralabbafan

آدمیزاد یک عمر- یعنی صدها عمر- است که می‌کوشد شاید مرز بین افسانه و تاریخ، قصه و واقعیت، راست و دروغ، حق و ناحق را معلوم کند. هنوز که هنوز است پیدا نشده…

zahralabbafan