تا آن هنگام، زمان خود را چون « اکنونی» بر او متجلی کرده بود که رو به پیش حرکت می‌کند و آینده را می‌بلعد؛ اگر منتظر رخداد بدی بود، از سرعت زمان می‌ترسید، و اگر انتظار رخداد خوبی را می‌کشید، از کندی زمان متنفر می‌شد. اما اکنون زمان خود را به شیوه ای کاملاً متفاوت بر او متجلی می‌کند؛ دیگر موضوع « اکنونِ» فیروزمندی در میان نیست که آینده را در اختیار دارد؛ « اکنونی» مغلوب در میان است، « اکنونی» اسیر، « اکنونی» گرفتارِ « گذشته» .

جهالتGreat20