
اولین کتاب سنت اگزوپری را دوست دارم، ولی این یکی را بیشتر. در «پیک جنوب» همراه با خاطرات خلبان، با دقتی چشمگیر و حیرتآور ماجرایی عاشقانه و احساساتی هم اضافه میشود که ما را به شخصیت اول داستان بیشتر نزدیک میکند. در مهرورزی چنان حساسیتی از خود نشان میدهد که کاملا احساس میکنیم انسانی واقعی و آسیبپذیر است. شخصیت اول «پرواز شبانه» نه تنها انسان بودنش را از دست نمیدهد، بلکه فراتر از آن، به مرحله ابرانسان میرسد. گمان میکنم آنچه در این روایت تاثیرانگیز بیشتر از همه مرا به خود جلب میکند، اصالت آن است. با ضعفها، بیقیدیها و انحطاط آدمها کاملا آشنا هستیم، وانگهی ادبیات امروزیمان هم در فاش کردن این نقطهضعفها مهارت زیادی از خود نشان میدهد، اما آنچه بیشتر از هر چیزی نیاز داریم نشانمان دهند، گاهی فراتر نهادن و پیشی گرفتن از خود است که با نیروی اراده استوار به دست میآید... «از پیشگفتار آندره ژید»
آیا از حذف این نقل قول مطمئن هستید؟
خوشگلی یه چیز دیگهس که اونم میفروشن. در مورد اینکه خوشگلی چیه و کی خوشگله، بازم همون آدما تصمیم میگیرن، و این ثابت نیست. بنابراین اگه میخواین خوشگل باشین، باید مدام خودتونو تغییر بدین؛ درنتیجه روزی میرسه که نمیدونین کی هستین. چیزیکه من میخوام باشم، « زیبا» ست دخترا. زیبا یعنی « پُر از زیبایی» . زیبایی در مورد این نیست که ظاهر شما چطور به نظر میرسه. زیبایی چیزیه که شما ازش ساخته شدهین. آدمای زیبا زمان صرف میکنن تا کشف کنن زیباییِ روی زمین چیه. اونا خودشونو خیلی خوب میشناسن و میدونن چیو دوست دارن، اونا انقدری خودشونو دوست دارن که هر روز زیباتر میشن.
آشناییام با دو دختری بود که تا دم مرگ زندگیام را پر از روشنی کردهاند، همچنان که آخرین روزهای زندگی سریاس را پر از نور و روشنی کرده بودند.
لا روشفوکو، فیلسوف اخلاق اهل فرانسه در قرن هفده، اصل مشهوری دارد که میگوید « بعضی مردم اگر نشنیده بودند که چیزی به اسم عشق وجود دارد، هیچوقت عاشق نمیشدند. » این اصل درعینحال که باعث میشود به تمایلات تقلیدی خود بخندیم، پدیدهٔ اصیلی را به ما نشان میدهد که میتوانیم در زمینههایی به جز عشق نیز شاهدش باشیم: ما از طیف بسیار وسیعی از احساسات برخورداریم و به طور اجتماعی و نه انفرادی تصمیم میگیریم کدامیک را جدی بگیریم و کدام را نادیده.
تو این عذاب بزرگ را درک نمیکنی که سال به سال به فکر دیدن گلی بیفتی، یا در زندانی به سر بری که درست وسط دریای بیکرانی از شن قرار دارد و تو به خیال زنده هستی، در خیال سیب میخوری و در خیال اناری را در دست میگیری… و شبهایی هست که حاضری تمام زندگیات را با بوی اناری تاخت بزنی. یا نیمهشب از خواب میپری و میبینی سلولت از بوی گلابی لبریز است و هذیانگویان برمیخیزی و دلت برای آب تنگ میشود. در بیابان عجیبترین چیز دبهٔ پرآبی است که برایت میآورند… با آب است که میفهمی دنیا وجود دارد. با آب میفهمی که دور از تو دریایی وجود دارد. موجی هست…
انسانها قدرت ساختن عشق و زیبایی را دارند و همچنین فلاکت و بدبختی را.
اگر در زندگیات را کمی به روی آدمها باز کنی، چنان مهربان میشوند که بیا و ببین.
چیزهایی که او میدانست در مقابل بی کرانی دنیا هیچ بود.
داداش خجالت زده، تکیه داده بود به دیوار و گفته بود: « هنوز بزرگ نرفته از سرت بیرون؟» خوابیده فکر کرده بود: « چه میگوید؟ مگر میتوان نقشی را که روی دیوار سیمانی کشیده میشود به این راحتیها از بین برد؛آن هم نقشی که نه یکباره که نوا نوا همراهِ آهنگ نوای نیِ بزرگ توی ذهنش رفته بود. » - یعنی من ره هیچ وقت بخواهی؟ چه میدانست؛ شاید.
خیلی سادهس. دیوونه بشید. دیوونگی و جادو به هم متصلن. من که فکر میکنم هستن. هر روز دنیا میچرخه. هر روز من یه چیز درخشان از زیر سنگا پیدا میکنم. کاغذای درخشان. حقیقت درخشان. جادوی درخشان. درخشان، درخشان، درخشان.
در برخی لحظات خاص برایمان واضح است که امور بیرونی بر احوال ما تأثیر دارند. وقتی به گنجهٔ مرتب و منظم مینگریم بارقهای از رضایتی آرامشبخش در ما جان میگیرد. پیادهروی عصرگاهی در پارک یا در ساحل میتواند عمیقاً ما را به آرامش برساند. در برخی دقایق زندگی تحت تأثیر آنچه که به نظارهاش مینشینیم بسیار سرزنده هستیم. این رویکردی نیست که بهشکلی جدی و همیشگی به آن ملزم باشیم. این فکر که احوالات درونی با محیط بصری تحتتأثیر قرار میگیرد، توهینی است به عزتنفس عقلانیمان و این احساس که افرادی عمیقاً عقلانی هستیم. بیزاریم از این که بپذیریم ممکن است آشفتگی بصری باعث رنجمان شود. بهسادگی ممکن است آن را نوعی بهانهجویی بیجا و تظاهری انگشتنما بدانیم. دقیقاً به همین خاطر است که در سطح سیاسی، پیگیری طراحیِ آرامشبخش در شهرها یا روستاها هرگز اولویت نبوده است. این ایده که سلامت روانی وابسته به بودن در محیطهای آرام است، کشش بسیار ناچیزی داشته است
افرادی هم هستند که مزدور صفت به دنیا آمده اند و هیچ خوبی ای در حق دوستان و نزدیکان شان نمیکنند، چون این وظیفه شان است؛ در حالی که با خدمت به غریبهها خودستایی شان ارضا میشود: هر چقدر کانون عواطف شان به ایشان نزدیکتر باشد، کمتر محبت میکنند؛ هر چقدر دورتر باشد، علاقه و توجه بیشتری نشان میدهند!
جانور نمیتواند به ستمبارگی انسان باشد، که ستمش بسیار هنرمندانه است. ببر فقط میدرد و به دندان میکشد، از او جز این بر نمیآید. هرگز به فکر میخ کردن مردم با گوش نمیافتد…
حلزونها سوراخی در سر دارند. این سوراخ آدم را به یاد حفره ی نهنگها میاندازد که برای نفس کشیدن و تف کردن آب استفاده میکنند. یک لبخند، حتی اگر از مرده ای برآید، همیشه یک لبخند باقی میماند. بله، شگفت انگیز است، اما نه عجیبتر از نهنگ ها. به جز این که نهنگ در آب است و آن جا باقی میماند. وقتی به گل مینشیند، میمیرد. تفاوت شاید این جاست. یک لبخند از صورتی که آن را به وجود میآورد، جدا میشود. یک لبخند از صورتی که آن را به وجود میآورد، جدا میشود و به دور پرواز میکند، خیلی دورتر از چهره ای که از آن برآمده و آن جا دیده شده است. نه حلزونها میخندند، و نه نهنگ ها. مادر اغلب میخندد، معجزه همین جاست و نه جای دیگر. با این وجود لبخند ژه زیباتر ، تازهتر و بزرگتر از لبخند مادر است.
دفترچهای ویژه بخرید و فقط مواردی را که باعث شادیتان میشود و میگوید شما چه موجود عالی و بینظیری هستید، در آن یادداشت کنید. تصاویری از سنین متفاوت، یادگاریهایی از انجام کارهایی که از آن لذت بردهاید و مکانهایی که از بودن در آنها لذت بردهاید، جایزهها و کارتهایی که دریافت کردهاید، نوشتههایی که نوشتهاید و از این قبیل موارد تهیه کنید و در آن قرار دهید. گهگاه سراغ این دفترچه بروید، بهخصوص در مواقعی که به تقویت عزتنفستان نیاز دارید.
اما زمان همانگونه که زخمها را درمان میکند، مطلب عجیبی را نیز به من آموخت: در زندگی میتوان بیشتر از یکبار عاشق شد.
زندگی روزانهی ما پر از اتفاقات و به بیانی دقیقتر، پر از برخوردهای تصادفی میان افراد و رویدادهاست. ما این رویدادها را تصادف مینامیم. این گونه تصادفات، در اکثر موارد، کاملا نامشهود روی میدهد و زمانی اتفاق میافتد که دو رویداد نامنتظر در یک زمان به وقوع بپیوندد و به یکدیگر تلاقی کند.
بسیاری از جنهای خانگی هنگام رفتن دورشان حلقه زدند و با اصرار زیادی از انها خواستند که مقداری خوراکی برای خود ببرند
#تنهایی مانند بیماری ایست که تنها راه درمان آن، واگذاری او به حال خودش است؛ این که اجازه دهیم هر کاری میخواهد انجام دهد و برای علاج آن هیچ اقدامی نکنیم.
یکسری قوانین وجود دارند و اگر از آنها تبعیت نکنید، ذهن هوشیار این ایده را که خوشبختید، رد میکند.
اگر فقط در ادب و فرهنگ زندگی کنیم به زودی تمام آموختههایمان را از دست میدهیم.
با بیزاری ات از نوشتنم و آنچه به آن مربوط میشود و برای تو ناشناخته بود، درست به نقطه حساسم زدی. در این مورد واقعاً با استقلال کمی از تو دور شده بودم؛ گرچه این دور شدن آدم را کمی به یاد کرمی میاندازد که دمش را لگد کرده اند و تنه اش را کنده و به کناری خزیده است. تا حدودی در امنیت بودم و میتوانستم نفسی تازه کنم؛…بیزاری که تو از همان اول نسبت به نوشتنم داشتی، استثناء در این مورد، برایم خوشایند بود. گرچه خودخواهی و جاه طلبی ام با استقبالی که تو از کتاب هایم میکردی و بین ما زبانزد بود، لطمه میدید: « بگذارش روی میز پای تخت! » (آخر اغلب وقتی کتابی برایت میآوردم، سرگم بازی ورق بودی.) در اصل از این کارت خوشحال میشدم؛ نه تنها از فرط غرض ورزیِ معترضانه و نه فقط به خاطر خوشحالی از تأیید تازه ای برای برداشتم از رابطه ی ما بلکه از همان اول، چون این جمله از همان اول برایم چنین طنینی داشت: « حالا آزادی! » البته که این اشتباه بود؛ من به هیچ روی یا در بهترین حالت، هنوز آزاد نبودم.
یک شب که برای شام آمده بود خانهی ما پدرم برای اینکه او را به حرف بیاورد گفت « راجع به اتفاقهای وحشتناک زندگیت حرف بزن. تا حالا بهتون گفته بودم یایا جسد برادرش رو وسط جاده پیدا کرده؟ با چاقو از چونه تا شکمش رو جر داده بودن، یه مشت قاتل سر هیچ و پوچ کشته بودنش. برادرش! میتونین همچین چیزی رو تصور کنین؟» . خواهرم لیسا یک هستهی زیتون پرت کرد توی بشقابم و گفت « من هر روز همچین صحنهای رو تصور میکنم، نمیدونم یایا این همه شانس رو ازکجا آورده. »
ابهامات و عبارات تعجب برانگیز داستان برای بنده: 1- جاهایی که ایتالیک شده بود؟ 2- جاهایی که متن برجسته شده بود؟ شاید اسم هستند مثل ص107 مامانبزرگ همون طور که من میگم عموجون 3- چرا مادر جوئی تابلو عکس جون را نگه داشته بود؟ 4- ص 56 از شخصیت جوئی به دور است چنین جمله ای را بگوید: ((مامان اینقدر خنگ نباش) ) شاید یا ترجمه مشکل دارد. عبارت ((ساده نباش) ) مکالمه را باور پذیرتر میکرد. 5- ص 58 عبارت ((صمیمیتی وحشی) ) نوعی پارادکس است البته طبق رمان غوها انعکاس فیلها عبارت تعادلی است مثل ((غریبهی آشنا) ) 6- ص 75 چه لزومی داشت نویسنده به رنگ صورتی خانم رابینسون اشاره کند؟ آیا منظور این بود که والد در بعد کودک قرار گرفته است و درحال خیالپردازی است؟ 7- متوجه نشدم در ابتدای صفحهی 97 چطور بازجویی جوئی گردش پیدا کرد به تعریف و تمجید 8- همچنین پاراگراف انتهایی ص 97 را نتوانستم شبیه سازی کنم و درک و برداشتی از اون داشته باشم، گرچه همونطور که قبلا ذکر شد چون خود جوئی شخصیت قربانی را دارد ذاتا دنبال زنی گشته که بتواند نقش قربانی را به او تحمیل کند و به این امر علاقه ی ناخودآگاه هم دارد احتمالاً عبارت دست بر قضا عبارتی است که شبه ایجاد کرده است و فهم را برایم نا ممکن ساخته که چطور جوئی دارد بازی را طوری میچرخواند که پگی بشود زن بده. اما درکش نمیکنم. 9- پایین ص 128 از ((برگشته بودم تا…مزرعه برآورده شود.) ) دلیل این جملات را درک نکردم. 10- علت دیالوگهای آخر ص 141 را متوجه نشدم، تزلزل و بی وفایی جوئی رنج آور است و همچنین نفوذی که مادرش ناگهانی روی او دارد. این فرد دچار یک پارچگی شخصیتی نیست در اصطلاح عامیانه این جور افراد بیشرافت نامیده میشوند که پشت همسر خود را خالی میکنند و به سادگی پگی را قضاوت کرد که روی پول مزرعه نقشه کشیده است درحالیکه در طول داستان از پگی حس سادگی و بیآلایشی دریافت میشد. نشانهی دیگر جان گرفتن علاقه اش به جون که در کانادا است. بنظرم نویسنده کاملا از شیوهی سلبی با خواننده ارتباط برقرار کرده است. 11- منظور از علامت *** چیست؟ 12- او کمتر از مرد است و برتر از مرد است؟ ص 155 آیا منظور برابری است؟ 13- در پایین صفحه 168 کلمه ((حفظشان) ) چرا در گیومه قرار گرفته است؟ آیا قبلا جایی آن را دیده بودم؟ مشکلات ویرایشی و انتقادهای دیگر: وسط ص 127: مسئله اصلی گلا (کلا) جلب زنبور است. در اواخر رمان ریچارد از داستان محو شد. شاید بهتر بود دیالوگی از پگی به خانم رابینسون برای ابراز همدردی باشد چون فرم رمان در آخر تعادل بود. بنظرم به طرز غیر منطقی ای جوئی از طلاق اش از جون پشیمان شد. در پناه حق
جنگیدن به مراتب زیباتر از خود پیروزیست تلاش برای رسیدن به مقصد لذت بخشتر از رسیدن به مقصد است
نگاه کردن، اندیشیدن است. فکر، قبل از اینکه در کتابها ثبت شود، در دنیا میگردد، و از تصاویری سرچشمه میگیرد که از دنیا برمیداریم.
قاعدهی بیستوهفتم: این دنیا به کوه میماند، هر فریادی که بزنی، پژواک همان را میشنوی. اگر سخنی خیر از دهانت برآید، سخنی خیر پژواک مییابد. اگر سخنی شر بر زبان برانی، همان شر به سراغت میآید. پس هر که دربارهات سخنی زشت بر زبان راند، تو چهل شبانه روز درباره آن انسان سخن نیکو بگو. در پایان چهلمین روز میبینی همهچیز عوض شده. اگر دلت دگرگون شود، دنیا دگرگون میشود.
تنها راه بهتر نگریستن، عدم حضور است؛ یعنی #فقدان…
آدم به انتظار رسیدن به موقعیتی محال خو میکند. عمق وجودش امن و آرام و منفعل است و باور نمیکند که آن موقعیت هرگز پیش نمیآید. اما درعینحال هیچکس به کل ناامید نمیشود. این بیقراری، ما را هوشیار نگه میدارد و نمیگذارد راحت و آسوده به خواب برویم. بالأخره بعیدترین اتفاقات هم یک روز رخ دادهاند و این را هر کسی میفهمد. حتی آنها که از تاریخ یا حوادث دنیای قبل یا حتی دنیای حال چیزی نمیدانند؛ دنیایی که همگام با تردیدآنها پیش میرود…
موضوع این نیست که من زود باور هستم، فقط تمام چیزهای اهریمنی و خطرناک را باور دارم. این بخشی از اعتقادات دوران کودکی ام بود که شب پر از اشباح و جادوگر است که گرسنه و هراسانند و کاملا سیاهپوش. خلافش به طرز اطمینان بخشی درست بود: روشنایی روز امن بود. روشنایی روز همواره امن بود.
یکی از فواید اصلی رفیق این است که (به شکلی معتدلتر و تمثیلی) جور تلافیهایی را که میخواهیم ولی نمیتوانیم سر دشمنانمان درآوریم بکشد.
مادرم اغلب میگفت که هیچوقت کسی بدبخت تمام عیار نیست. همه مردم میدانند که زندگی به زحمتش نمیارزد. حقیقتا من منکر نبودم که در سی سالگی مردن یا در هفتاد سالگی، چندان اهمیتی ندارد. چون طبیعتا در هر دو صورت مردان و زنان دیگر زندگانی شان را خواهند داشت. همیشه این من بودم که میمردم. چه حالا چه بیست سال دیگر…
دوستت دارم. دوستت دارم، با تمام منطقم با تمام بیمنطقیام. عشق من.