آیا از حذف این نقل قول مطمئن هستید؟
آقای بنت شخصیت عجیبی داشت، با طعنه حرف میزد، شوخ طبع، محتاط و در عین حال دمدمی مزاج بود…
انسان مدام باید مشغول کار باشد. سازندگی کند، وگرنه از درون پوک میشود. و بی کاری بدتر از تنهایی است. آدم بی کار در جمع هم تنهاست.
چهل #قاعده صوفی مسلکانی که دلی باز و روحی در پرواز دارند: قاعده۲۳: زندگی اسباب بازی پر زرق و برقی است که به امانت به ما سپرده اند. بعضیها اسباب بازی را آنقدر جدی میگیرند که به خاطرش میگریند و پریشان میشوند. بعضیها هم همین که اسباب بازی را به دست میگیرند کمی با آن بازی میکنند و بعد میشکنندش و میاندازند دور. یا زیاده بهایش میدهیم، یا بهایش را نمیدانیم. از زیاده روی بپرهیز. صوفی نه افراط میکند و نه تفریط. صوفی همیشه میانه را بر میگزیند.
همه شون اگه حق انتخاب داشتن ترجیح میدادن مث ما باشن. اونا تو حسرت تبدیل شدن به ما میسوزن، مث حسرتی که سیاها نسبت به سفیدها دارن. میبینی که این آدما چه کارهایی میکنن. برای اینکه ارباب باشن، حاضرن هم نوع خودشون رو به بند بکشن.
گونه ای غم حیوانی و خام مرا در بر گرفت. بی هیچ تصویر یا اندیشهای.
او یک بار میلیونها نفر را کشته بود. در حال حاضر نیز میلیونها نفر او را در یوتیوب تشویق میکنند
« ناگهان روی شانههای در حال شنای خود لرزش لذت بخشی احساس میکند که ابتدا علت آن را نمیفهمد؛ ولی، به هنگام استراحت، متوجه میشود ابر سیاه ضخیمی که در پائین آسمان میدوید نابود شده است»
شاید خیلی سخت باشه، اما از نظر روانشناسی، زنها برای اینکه بتونن به زندگی عادی برگردن، معمولا نیاز دارن انتقام بگیرن.
فردا، باز فردا و باز فردا چنین دامن کشان میگذرد تا واپسین هجایی که زمان بر دفتر خویش مینگارد و دیروزهای ما همهی روشنی راه مرگ خاک آلوده بود، برای ابلهانی. فرو میر! فرو میر ای شعلهی بیتوان! زندگی سایهی سرگردانی بیش نیست، بازیگر بینوایی که ساعتی بر صحنه میخرامد و مینالد و دیگر خبری از او نمیشود. قصهای است از زبان سفیهی، سراسر خشم و هیاهو، موهوم. شکسپیر ، مکبث
آب نه با نیروی شگرف، بلکه با چکیدن مداوم و مستمر سنگ را میساید.
موضوع صحبت من و مارگریت #عشق است، عشق چیست؟ چگونه عاشق میشوند؟ عاشقِ چه کسی میشوند؟ در چه سنی عاشق میشوند؟ چرا؟ دیدگاه هایمان متفاوت است. مارگریت، به طرزی عجیب، برداشتی عقلانی از عشق دارد، حال آنکه من یک رمانتیکِ درمان ناپذیرم. او عشق را محصول یک انتخاب #عقلانی میداند، حال آنکه من آن را فرزند یک کشش لذت بخش به شمار میآورم. بر عکس، در مورد یک چیز هم عقیده ایم: دوست داشتن وسیله نیست، بلکه #هدف است.
در میان تمام لذتهای زندگی ، موسیقی فقط در برابر عشق عقب نشینی میکند؛ اما خود عشق نیز چیزی جز یک نغمه نیست.
لذت کتاب ناشی از نوشتهٔ خوب بود. من اگر از کتابی در همان ده صفحهٔ اول یا بیشتر خوشم نمیآمد، آن را کنار میگذاشتم و کتاب دیگری از قفسهٔ کتابهای منتظر انتخاب میکردم. همانطور که نیک هورنبی قبلتر، در فوریه، در کتابش خانهداری در مقابل شلختگی راهنماییام کرد: « به نظر من یکی از مشکلات این است که در سرمان فرو کردهایم که کتاب خواندن باید کار پرزحمتی باشد و حتی اگر پرزحمت هم نباشد، فایدهای به حالمان ندارد. » اما همهٔ کتابهایی که من خواندم، چه آنهایی که بهسختی تا آخر خواندمشان و چه آنهایی که به آسانی بلعیدمشان، برایم مفید بودند؛ خیلی هم زیاد و برایم لذت به همراه داشتند؛ لذتی بیحد.
تمام بدبختی آدمی فقط از یک چیز ناشی میشود: این که او ناتون از آرام و قرار گرفتن در اتاقش است. (پاسکال)
میدوارم که بتوانی در میان غم و اندوه و رنج به قدرتی شفابخش دست پیدا کنی.
مرگ مثل یک انفجار است مردم را وادار میکند متوجه چیزهایی شوند که قبلا متوجه ش نوده اند.
چشمه بیش از آن از زمین میجوشد که ما تشنهٔ نوشیدنش باشیم. آبهایی دم به دم تازه تر؛ بخارهای آسمانی که دوباره بر زمین فرود میآید. اگر در دشت آبی نداشته باشیم، باید که دشت برای نوشیدن به سوی کوهها برود- یا اینکه آبراهههای زیر زمینی آب کوهساران را به دشت ببرد. -آبیاری شگفت آور شهر غرناطه. - آب انبارها، چشمههای پریان. - بی گمان زیباییهای بی مانندی در چشمه ساران هست- و لذّتی بی مانند دارد آب تنی در آنها ای استخرها! ای استخرها! پاک و مطهّر از درون شما به در خواهیم آمد.
جلوی خیالت را که باز گذاشتی هر جور فکری که بگویی به سرت میآید.
« یه دختر دو ساله هر قدر هم بزرگ بشه، همون اسم براش میمونه. اسم، برای آدم کوچیک نمیشه، لیلی بلوم. »
مثل دیوانهها زمین را میخراشد، درست مثل یک سگ شکاری. دوباره به آن دست میمالد. یک کت ارتشی است. دو دستش را تا بازو فرو میبرد، انگار زمین در چالهای ریزش کرده است. چیزهایی احساس میکند، اما نمیداند چه. سپس به سطح براق یک کلاه نظامی برمیخورد. دورتادور آن را لمس میکند تا اینکه نوک انگشتانش به آن جوان میخورد. « هه! » ادوارد همچنان گریه میکند و فریاد میزند و در همان حال بازوانش، با نیرویی بیمهار، بهشدت به کار افتادهاند و زمین را جارو میکنند. عاقبت سر سرباز نمایان میشود، در فاصلهای کمتر از سی سانتیمتر. انگار خوابیده است.
مردن، پایان همه چیز نیست. ما فکر میکنیم هست. ولی آنچه در زمین اتفاق میافتد، فقط شروع است. مثل شب اول آدم در زمین، وقتی دراز کشید تا بخوابد. فکر میکرد همه چیز تمام شده، نمیداند خواب چیست. چشم هایش دارد بسته میشود و فکر میکند دارد از این دنیا میرود. اما این طور نیست. صبح روز بعد بیدار میشود و دنیای جدید و تازه ای برای کشف، پیش رویش است. ولی چیز دیگری هم دارد؛ دیروز را دارد.
۷- وقتی یک مرد عاشق است، تمام وقت به زن فکر میکند. او برای زن کارهایی عمیق و فکر شده انجام میدهد. وقتی او عاشق است همواره در فکر راههایی برای خوشحال کردن همسرش است.
۱۳- گاهی وقتها یک زن میتواند با علاقه نشان دادن به کارهای مرد و پرسیدن راجع به آنها، به او این احساس را بدهد که بسیار مهم است. آنها میتوانند با یکدیگر کارهای تازه ای انجام بدهند که به طور معمول انجام نمیدهند. پیشنهاد من یک مسافرت آخر هفته است که هر دو به خاطرش به هیجان بیایید.
برای یک زن هدف - که مقصد نهایی نیز شناخته میشود - داشتن یک رابطه متعهدانه است. برای یک مرد اما، بیشتر لذت در « راه» نهفته است. در « جادهای» که به مقصد نهایی میرسد. یک زیرک این را به خوبی میفهمد که وقتی یک مرد چیزی را بخواهد، به دنبالش میرود و این « پیگیری» ، باعث میشود که از آن بیشتر خوشش بیاید و چنانچه آن را فوراً به دست نیاورد، شیفتهاش میشود. این « زود به دست نیاوردن» باعث جلب علاقه او میشود و تصورات وی را راجع به آن موضوع به هیجان میآورد.
آیا میدانید که در دهکده ی کوچک من، طی یک عملیات انتظامی، یک افسر آلمانی با نهایت ادب از پیرزنی تمنا کرد که یکی از دو پسرش را که به عنوان گروگان باید اعدام شود به میل خود انتخاب کند؟ انتخاب کند، تصورش را میکنید؟ این یکی را؟ نه، آن یکی را؟ و ناظر رفتن او باشد.
تو همزاد من هستی. من سایهیی هستم که بر اثر وجود تو بر زمین افتادهام، زیر پاهایت و اگر تو نباشی، من نیستم. تو را دوست، دوست، دوست، دوست میدارم. اخمت را هنگامی که اخم میکنی، خندهات را هنگامی که میخندی، حتا اشکت را هنگامی که گریه میکنی دوست میدارم؛ اگر چه، خندهات که دوستش میدارم زندهام میکند، و اشکت که دوستش میدارم میکشدم! تو خون منی، تپش قلب منی. تو را دوست میدارم و روزهای نازنین عمر من میگذرد بدون این که با تو باشم، بدون این که بتوانم شادمانی و سعادتی عظیم و بهشتی را که از بودن با تو برای من حاصل خواهد شد با خودت تقسیم کنم.
من آدمی هستم که باید همیشه انتظار بدترین وضعیت ممکن را داشته باشم تا قدرت ایمنی خود ر ا بازسازی و قوی کنم. این طوری وقتی هم واقعا مسئلهای پیش بیاید، میتوانم تحمل کنم.
شهریار کوچولو گفت: -سلام. گل گفت: -سلام. شهریار کوچولو با ادب پرسید: -آدمها کجاند؟ گل روزی روزگاری عبور کاروانی را دیدهبود. این بود که گفت: -آدمها؟ گمان کنم ازشان شش هفت تایی باشد. سالها پیش دیدمشان. منتها خدا میداند کجا میشود پیداشان کرد. باد اینور و آنور میبَرَدشان؛ نه این که ریشه ندارند؟ بیریشگی هم حسابی اسباب دردسرشان شده. شهریار کوچولو گفت: -خداحافظ. گل گفت: -خداحافظ. #شازده_کوچولو | انتوان اگزوپری | فصل هجدهم
هدر دادن وقت و حماقت بدترین چیزها را نصیبت میکند.
سفر میکنم به دورها _ مثل کرگدنی تنها_ از معبر اندوه تا متن کودکی تا ملکوت سوسن و بعد در بارگاه سوسن_ این بقایای عشق خداوند_ در حضور معنویت پیراهنش روحم را آتش میزنم.
خوشبختی از آن شیرینیهاییست که باید گرم گرم خورد. نمیشود آن را به منزل برد. همینکه کسی بخواهد آن را به هر قیمت شده حفظ کند گه کاری میشود.
من یاد گرفتم که میشود حتا کسی را که آزارت میدهد، دوست داشت. میدانم که میشود همزمان به کسی عشق ورزید و به او خیانت کرد. ممکن است من توی آن راهرو بهسمت آدم مناسبی آمده باشم؟ بهسمت شریکِ آرامشبخشام؟ بهسمت خودم؟
زمان که میگذرد خاطرات شناور میشوند و از کسی که روزگاری آنها را خلق کرده است بیشتر و بیشتر فاصله میگیرند تردید نیز همیشه دزدانه به ذهن راه مییابد. ترجمه عباس مخبر
بدنم یک معلم است، مجرایی از معرفت. دیگر حس میکنم بدنم یک هویتِ مستقل دارد. بدنم یک دوست جدید است و من کنجکاوانه نگاهش میکنم. « تو چهت شده؟» میدانم که به دنیا آمدهام تا عشق بورزم و یاد بگیرم. اما نمیدانستم برای هر دو اینها به بدنم نیاز دارم.
محافظهکاری مثل جرم دندونه، حتی بعد از تراشیده شدن بدتر از قبل تشکیل میشه، پس چیزی که الان مجازه ممکنه دوباره تبدیل به تابو بشه.