سارا سالار

می دانم این تقدیر است و این زندگی یی است که برای هر کس یک جور است و هرکس باید همان جورش را زندگی کند. این تقدیر است و وقتی فکر می‌کنیم تغییر کرده است یا تغییرش داده ایم، نمی‌دانیم که همان تغییر هم تقدیر است…

به خودم می‌گویم: شاید نباید بروم. خودم بهم می‌گوید: باید ذهنم را تعطیل کنم، باید در ذهنم را تخته کنم، باید ذهنم را بفرستم دنبال نخود سیاه، باید که شک نکنم، که فقط گاز بدهم و بروم…