سوزان کالینز

اصلی‌ترین چیزی که باید به خاطرش خودمون رو سرزنش کنیم،اینه که به جای انجام دادن کاری که فکر میکردیم درسته،اجازه دادیم پیشگو ذهن‌هامون رو کنترل کنه. از اون به عنوان بهونه‌ای برای کشتن همدیگه استفاده کردیم،اما در نهایت اونی که شمشیر رو به دست گرفته،خود ماییم.

همیشه وقتی اتفاقات اون‌طوری که پیشگویی گفته جلو نمی‌ره،ما میگیم هنوز موقعش نرسیده بود و خودمون رو سرزنش می‌کنیم که متوجه این موضوع نشده بودیم.

بیشتر موجودات دوست ندارن بجنگن. اما تا وقتی شمشیرتو بلند کردی و می‌چرخونی،ممکن نیست به این نتیجه برسی.

پس جنگ این طوری شروع می‌شه. نه با قرار گرفتن دو ارتش روبروی هم و منتظر شدن برای علامت حمله،نه با حمله تعداد زیادی موش صحرایی به خیابان‌های ریگی لیا،یا حمله یکباره خفاش‌ها به دسته‌های غافلگیر شده موش‌های صحرایی. جنگ خیلی بی صداتر از این حرف‌ها آغاز می‌شود. درون یک اتاق ،یا مزرعه و یا در یک تونل دور افتاده،زمانی که یک فرد آن قدر قدرت داشته باشد تا در مورد زمان وقوع آن تصمیم بگیرد.

قلب بزرگواری این دم در هم شکست.