پاییز زمان مستی بادها

... به هنگام جنگ، جنگجویی که به پشت سرش می‌نگرد، از پیش شکست خورده است، هر چند که پیروز میدان باشد. مبارزی که به میدان می‌رود دیگر به داشته‌هایش تعلق خاطر ندارد. جنگجو از این رو نمی‌جنگد که چیزی را که پشت سر گذاشته است از روبه‌رو به دست آورد. جنگجو برای نداشته‌هایش نمی‌جنگد. جنگجوی واقعی ستیز را بر اساس باورهایش انتخاب می‌کند. او می‌تواند جنگ را انتخاب نکند، ولی اگر انتخاب کرد در میدان جنگ با شکست و پیروزی‌اش نه چیزی را به دست می‌آورد و نه چیزی را از دست می‌دهد. او تنها خویشتن خویش را در باورهایش استحاله می‌کند و با اثبات خویش، باورهایش را به اثبات می‌رساند. از این رو در لحظه ستیز، آزاد و رها، مبارزه‌اش را بی‌عیب و نقص انجام می‌دهد.