آوای جیرجیرک

۱۱۲ صفحه۱ نقل‌قول
امتیاز نداده‌اید

اگر از من بپرسی چه خبر چی بهت بگویم؟ خبر سلامتی؟ یک عمر، یک احساس، فقط یک احساس را که هیچ‌جوری نتوانستم منکرش شوم، با خودم کشاندم که تو از من بپرسی چه خبر؟ اصلا چه حرفی برای گفتن داشتیم اگر برای تو یک خاطره هم به چشم نمی‌آمدم؟ اصلا مگر بی‌کاری که مرا این همه مدت توی ذهنت بپرورانی؟ یعنی من بی‌کار بودم؟ با یک دنیا حرف و گله و به خاطر تو جواب بدهم که چه خبر؟ با خودت نمی‌گویی این همه حرف و گله و عشق برای کسی که تا حالا ندیدم‌اش؟... خب حس هم دیدنی نیست کسی منکرش می‌شود؟ منکرش می‌شد؟...

تعداد صفحه
۱۱۲
شابک
۹۷۸۹۶۴۲۴۳۷۳۶۸
سال نشر
۱۳۹۱
تعداد نقل قول
۱
نقل قول‌ها و فعالیت‌ها

۱ نقل قول

گم کردن، بهای قدر ندانستن است. این را مادرم یادم داد. به‌نظر او برای دختر سربه هوایی مثل من، دانستن این جور چیزها لازم بود. جامدادی پُر از مدادم را به دستم داد و گفت: « قدر چیزهایی را که داری بدان، مثلاً همین مدادها، گم که شوند آن‌وقت دلت می‌سوزد. » مداد و پاک‌کنم را به نشانه‌ی فهمیدن حرف‌های مادر با نخ دور گردنم آویختم تا گم نشوند. نمی‌دانم با این کار توقعش را برآورده کرده بودم یا حسابی ناامیدش کردم که دیگر تلاشی برای زدن مثال‌های دیگر نکرد. این‌ها را کم‌کم خودم فهمیدم که زندگی همین توقع را از من ندارد که همه‌ی چیزهایی را که دارم و همه‌ی آدم‌های دور و برم را با نخ به دور گردنم بیاویزم تا گم نشوند و این‌که در مثال مادر، من بودم که بین واژه‌ی قدر و چیزهایی که دارم، معنی یکی‌شان را درست نفهمیدم…