آرام جانم

حالا، زندگی رو مثل پازلی می‌دیدم که تکه‌ةای جدا از همش به دست خودم بود. احساس می‌کردم تک‌تک قطعه‌های این پاز را درست و به موقع کنار هم چیده‌ام. آخرین تکه باقی مانده وجود دوست داشتنی یک بچه بود...