شاید تنها راهش همین باشد

آهسته و پیوسته باید زیست، آهسته و پیوسته باید خواند، آهسته و پیوسته باید نوشت، تا خوانده شود مدام، آهسته و پیوسته باید رفت این راه را تا یابد دوام. داستان‌های این مجموعه در فاصله‌ سال‌های ۸۹ تا ۹۲ نوشته شد و بازنویسی آن‌ها تا سال ۹۴ ادامه یافت. نویسنده خوشحال است که سرانجام، اقبال انتشار این نخستین مجموعه داستان نصیبش شد. هر نویسنده، هرچند چاره‌ای جز نوشتن ندارد با این حال، مدام به امید خوانده شدن می‌نویسد. امید که خوانده شود.