روزگار سرمه‌ای نویسنده کتاب دوم

به پاهایش نگاه می‌کند. خوشبختانه با این جوراب‌های کلفت راه رفتنش صدا ندارد و همسایه پایینی بی‌خواب نمی‌شود. قدم‌هایش را می‌شمرد. از پنجره اتاقش در آن کنج تا این طرف آپارتمان و پنجره هال ۲۰ قدم است. هر رفت و برگشت می‌شود ۴۰ قدم و اگر هر قدم یک ثانیه وقت بگیرد، یک ساعتش می‌شود ۲۶۰ قدم که برای خسته شدن خیلی خیلی کم است. ”این‌قدر راه می‌رم تا بیفتم“