هیچ اتفاق خاصی رخ نداده

مثل کشی هستیم که تا رهایمان می‌کنند سر از این کوچه درمی‌آوریم. انگار توی کوچه گیر کرده‌ایم. هرجا برویم، باز ختم می‌شود به همین کوچه. هزار راه رفته‌ایم فایده نکرده، باز برگشته‌ایم توی همین کوچه‌ی بی‌رمق. زیر همان درخت، که اسم‌هایمان روی تنه‌ی کلفت و پرخزه‌اش حک شده، قرار می‌گذاریم. همان آزاد درختی که حالا بعد از بیست سال، اسم هیچ‌کداممان روی پوستش پیدا نیست و دست هیچ‌کداممان دورش حلقه نمی‌شود.