ابوریحان ستاره ای در خوارزم

تقریبا هزار سال پیش، در قرن چهارم قمری، در شهر خوارزم پسربچه‌ای به نام محمد زندگی می کرد که با بقیه‌ی بچه‌ها فرق داشت. نگاهش همیشه به آسمان بود و وقتی از او می پرسیدند: «چرا مدام چشمت به آسمان است؟ » می‌گفت: «می‌خواهم بدانم آن بالا چه خبر است. این نقطه‌های نورانی چرا روشن و خاموش می شوند؟ چرا شکل ماه هر شب فرق می‌کند؟ » محمد عاشق یادگرفتن بود. او به ستاره‌ها، آسمان، زمین، و… علاقه داشت. به شهرهای گوناگون سفر می‌کرد و از مردم آن سرزمین‌ها می‌آموخت. کتابی هم درباره‌ی هند و مردمش نوشت. طی سفرهایش، چیزهای زیادی یاد گرفت. اندازه‌ی زمین را با دقت محاسبه کرد و همیشه در پی حقیقت و کسب دانش بود. این کتاب داستان زندگی ابوریحان بیرونی دانشمند بزرگ ایرانی است که با زبان طنز، اغراق و شوخ‌طبعی نوشته شده است.