رقصی چنین…

Raghsi Chonin

امتیاز نداده‌اید

کتاب "رقصی چنین…" نوشته‌ی محمد رضایی‌راد، یکی از نمونه‌های درخشان نمایشنامه‌ی مدرن فارسی است؛ متنی کوتاه اما عمیق که با زبانی شاعرانه و ساختاری تمثیلی، تجربه‌ی جنگ را به پرسشی فلسفی درباره‌ی سرنوشت و ایستادگی تبدیل می‌کند. این اثر روایت سربازی را بازگو می‌کند که در جریان جنگ ایران و عراق، هنگام نگهبانی به خواب می‌رود و بیدار می‌شود در نقطه‌ای از میدان مین؛ جایی که مین ضدفشاری زیر پایش کمین کرده است. مین‌یاب‌ها می‌آیند و می‌روند، جنگ پایان می‌یابد، همراهان و فرمانده‌اش او را ترک می‌کنند، اما او همچنان در همان نقطه ایستاده با پرچمی در دست؛ اسیر سرنوشتی که نه خود انتخابش کرده و نه می‌تواند از آن بگریزد. این تصویر ساده و هولناک، در دل خود بار معنایی سنگینی دارد: ایستادگی‌ای که همزمان می‌تواند نماد مقاومت و یادآور اسارت باشد. رضایی‌راد با انتخاب زبانی شاعرانه و استعاری، وضعیت این سرباز را به استعاره‌ای از انسان در تاریخ بدل می‌کند؛ انسانی که میان وظیفه و سرنوشت، میان مقاومت و ناامیدی، معلق مانده است. جمله‌ی پایانی سرباز که می‌گوید: «… مثل یه سنگواره‌ی زنده… نقشم می‌افته روی سنگ… خوشم… خوشم…»، به‌طرزی غریب و تلخ، حس لذت از جاودانگی را در دل فاجعه می‌نشاند؛ گویی حتی در مرگ و اسارت، معنایی از بودن باقی می‌ماند. ویژگی بارز این نمایشنامه در یکپارچگی ساختار و مضمون آن است؛ روایت ایستادن سرباز به‌تنهایی، در فرم نمایش هم تکرار می‌شود: متن کوتاه و متمرکز است، شخصیت‌ها محدودند، و صحنه‌پردازی ساده است، اما همه چیز در خدمت خلق یک موقعیت بزرگ فلسفی و انسانی است. مین، پرچم، و خواب، نه فقط عناصر روایی که نمادهایی از تاریخ، وظیفه، فراموشی و جاودانگی‌اند؛ رضایی‌راد با چیره‌دستی، از این عناصر برای ساختن فضایی استعاری بهره می‌گیرد که در عین عینی‌بودن، فراتر از تجربه‌ی یک جنگ مشخص می‌رود. در این اثر، زبان و فرم چنان در هم تنیده شده‌اند که شعر و خشونت، رویا و واقعیت، و زندگی و مرگ، در یک بافت یگانه تجربه می‌شوند. سرباز بی‌نام و تنهای داستان، هم قهرمان است و هم قربانی؛ هم ایستادگی‌اش را تحسین می‌کنیم و هم از تکرار بی‌پایان وضعیتش دچار اضطراب می‌شویم. این تنش میان تحسین و ترحم، میان جاودانگی و نابودی، درست همان چیزی است که اثر را به متنی فراتر از یک روایت جنگی صرف بدل می‌کند."رقصی چنین…" اگرچه روایتش ساده به‌نظر می‌رسد، اما لایه‌های معنایی فراوانی دارد که با هر بار خواندن، چیزی تازه به خواننده می‌دهد؛ تأملی در مورد معنای ایستادن، تنهایی، حافظه‌ی جمعی و مسئولیت تاریخی. رضایی‌راد، که در دیگر آثارش نیز گرایش به فلسفه و تخیل تمثیلی را نشان داده، این‌جا هم از دل یک موقعیت کاملا عینی (سرباز روی مین) سوالی عمیق درباره‌ی نسبت ما با سرنوشت و تاریخ مطرح می‌کند. در نهایت، این اثر برای خوانندگانی که به نمایشنامه‌ی کوتاه، نمادین و فلسفی علاقه دارند، تجربه‌ای است فراموش‌نشدنی؛ روایتی که در عین سادگی، ذهن را درگیر می‌کند و پس از بستن کتاب، همچنان پرسشی بی‌پاسخ در دل می‌کارد: آیا ایستادگی همیشه فضیلت است، یا گاهی فقط شکل دیگری از اسارت است؟

تعداد صفحه
۹۵
شابک
۹۷۸۶۲۲۶۴۰۱۲۱۰
سال نشر
۱۴۰۳
نقل قول‌ها و فعالیت‌ها
هنوز نقل‌قولی ثبت نشده است.