شهریار مندنی‌پور

این که ما همه عمرمان را حرام کنیم که به دیگران ثابت کنیم ضعیف نیستیم ، خودش یک ضعف است.

وقتی عده‌ای بدی می‌کنند، بدبینی مثل دود پخش و پلا می‌شود. دود هم که عقلش آن‌قدر نیست که بفهمد توی چشم کی برود توی چشم کی نرود. اول می‌رود توی چشم عاشق‌ها.

شاید بد نباشد به این نکته فکر کنیم که: آدم‌ها خیلی باید قدر ستاره‌ها و قدر بچه‌ها را بدانند. چون ستاره‌ها و بچه‌ها آدم‌ها را مجبور می‌کنند که آرام و مهربان حرف بزنند.

غصه، آدم را، غصه هر چیز دیگر را تاریک می‌کند. و تاریکی، زود توی چشم‌های آدم‌ها معلوم می‌شود.

ما اگر کسی را سرزنش کنیم یا اگر با کسی دعوا کنیم، تاریک می‌شویم.