رابرت شکلی

ما ساکنان کره زمین یک ایراد مشترک در کارمان هست؛هر چیزی به‌مان تعارف کنند قبول می‌کنیم؛چه احتیاجش داشته باشیم،چه نه.

از قدیم خبر داشتم که پول چرک کف دست است و زندگی هم گندبازاری است برای خودش. نمی‌شود گفت آدم مذهبی‌ای هستم. به نظرم همه چیز بخت و بداقبالی محض است توی دنیایی که همه چیز آوار شده روی سرمان و حتی ایزدان هم از ما متنفرند.

کفاره دادن برای موقعیت‌های اساطیری هیچ وقت تمام نمی‌شود. وارد ناشناخته شدن،جوهره انسانیت است.

هیچ کس با تبدیل مورد بدتر چیزی به بهترش یاد نمیگیرد.

ما از طریق گناه یاد می‌گیریم. این طور به معصومیت بر می‌گردیم.