ژان تولی

در تخت‌خواب چپ و راست می‌غلتید و تنها بی‌خوابی با او بیدار بود.

« تبریک می‌گم عزیزم، یک سال از عمرت کمتر شد. »

« زندگی همینه که هست. اگه سخت بگیری، اونم به‌ت سخت می‌گذرونه. این ماییم که به‌ش ارزش می‌دیم. با همهٔ کمبودهایی که این دنیا داره، زیبایی‌های خودش رو هم داره. نباید از زندگی زیاد انتظار داشته باشیم. نمی‌شه باهاش جنگید! بهتر اینه که نیمهٔ پُرِ لیوان رو ببینیم. حالا اون تفنگ و طناب رو پس بده. حالی که تو این لحظه توشی پُرِ استرس و درده؛

در ضمن همون‌طور که همیشه می‌گم، “شما فقط یک‌بار می‌میرید، پس کاری کنید که اون لحظه فراموش‌نشدنی باشه.” »

بابا، چرا به جای لعنت فرستادن به تاریکی یه چراغ روشن نمی‌کنی؟