مرگ تصادفی 1 آنارشیست

Accidental death of an anarchist

امتیاز نداده‌اید

مرگ تصادفی یک آنارشیست شاهکار بی‌بدیل داریو فو نمایشنامه‌نویس ایتالیایی است که به دلیل استفاده از خنده در گشودن چشم‌های ما به بی‌عدالتی در هفتادویک سالگی جایزة نوبل ادبیات را از آن خود کرد. فو عناصر فنی دلقک‌بازی روایی‌اش را در فرشینة تیاتری فشرده‌ای می‌بافد که در آن سیاست و شعر از هم جدانشدنی هستند. ضرباهنگ‌های کمیک او از جدل میان آزادی و خفقان که جوهر داستان‌های اوست، پدید می‌آیند. هر یک از اوج‌های خنده‌آور کار او در هم‌نوازی با آهنگ رهایی‌بخش علیه بیدادگری پدید آمده‌اند.

تعداد صفحه
۱۸۸
شابک
۹۷۸۹۶۴۱۱۶۷۳۰۳
سال نشر
۱۳۸۱
تعداد نقل قول
۵
نقل قول‌ها و فعالیت‌ها

۵ نقل قول

اونا انقلاب می‌خوان، ما بهشون اصلاحات می‌دیم، اصلاحات بی‌شمار. اصلا تو اصلاحات غرقشون می‌کنیم. یا درواقع اونا رو تو وعده و وعید اصلاحات غرق می‌کنیم، چون حتی اصلاحات واقعی رو هم هرگز به اونا نمی‌دیم!

اگه ما تا خرخره توی کثافت فرو بریم اصلا کسی عین خیالش هست ؟

اونا می‌خوان سیستم طبقاتی جامعه محو و نابود بشه و ما کاری میکنیم که اختلافات طبقاتی خیلی شدید نباشه. یا اینکه چندان مشهود نباشه. اونا انقلاب میخوان ما بهشون اصلاحات میدیم. اصلاحات بیشمار؛ اصلا تو اصلاحات غرقشون میکنیم. یا در واقع اونارو تو وعده وعید اصلاحات غرق میکنیم، چون حتی اصلاحات واقعی رو هم هرگز به اونا نمیدیم!

ما که در سوییس زندگی نمیکنیم. همه ی ما ساعت خودمون رو هرطوری که دوست داریم تنظیم میکنیم. بعضی‌ها ترجیح میدن جلوتر از زمان باشن و بعضی‌ها هم عقبتر. . ما ملتی هنرمند هستیم. به طرزی باورنکردنی فردگرا و طغیانگر بر علیه عادتها

قضاوت به نظر من بهترین شغله. اول اینکه آدم مجبور نیست بازنشسته بشه. در واقع دقیقا همون وقتی که یه آدم معمولی، یه کارگر ، به سن 55 یا 60 سالگی میرسه و کم کم حرکاتش کند میشه و به همین دلیل باید بره توی سطل آشغال، درست همون موقع، قاضی به بالاترین درجه شغلی خودش میرسه.