گره کور

در گره کور دو پناهجوی آلمانی در پی آن‌اند که پس از جنگ جهانی دوم در نیویورک زندگی تازه‌ای بنا کنند و لوین از خلال به تصویر کشیدن تلاش‌های آنها علاوه بر طرح مضمون پرتکرار آثارش، رویارویی خیر و شر، با خلق ملودرامی ساده و هوشمندانه و استفاده ماهرانه از عنصر تعلیق به‌سراغ یکی از اساسی‌ترین دغدغه‌های انسانی، اعتماد، می‌رود و تصویری بی‌پرده از سازوکار پیچیده خیانت پیش چشم خواننده می‌گذارد. به این ترتیب در پس فضای آشنا و دیالوگ‌های سرراست و شسته‌رفته شاهد کندوکاوی عمیق در چندوچون عواطف و روابط انسانی هستیم. گره کور دومین نمایشنامه لوین است و در عین برخورداری از ارزش‌های دراماتیک مستقل، می‌توان آن را دورخیزی برای نگارش شاهکارهای بعدی او هم برشمرد.