سالی که خوابم نبرد

سامانتا هاروی، نویسنده انگلیسی معاصر، در این کتاب تجربه یک سال بی‌خوابی شدید را به داستانی شخصی و تامل‌برانگیز تبدیل می‌کند. او به جای این‌که فقط از یک مشکل جسمی حرف بزند، نشان می‌دهد که بی‌خوابی چطور می‌تواند ذهن آدم را درگیر ترس، غم، خاطره و فکرهای بی‌پایان کند. این کتاب بیشتر از آن‌که درباره «نخوابیدن» باشد، درباره حال و هوای انسانی کسی است که در دل شب با خودش تنها مانده است. در یکی از نقدها، کتاب به خاطر صداقت، دقت در جزئیات و نثر زنده‌اش تحسین شده و از آن به عنوان اثری یاد شده که حتی وقتی درباره تجربه‌ای سخت و فرساینده حرف می‌زند، خواندنی و اثرگذار می‌ماند. منتقدان همچنین گفته‌اند که این کتاب، بی‌خوابی را از مسئله‌ای شخصی فراتر می‌برد و به پرسشی بزرگ‌تر درباره زندگی، زبان و تحمل انسان تبدیل می‌کند.