Reyhaneh Ali Abadi

هر یک از ما مرزی پنهانی درون خودمان داریم، و گذشتن از این مرز دشوار‌ترین کار است، چون هر یک امیدواریم که آن جا خودمان را تنها ببینیم، اما در می‌یابیم که آن جا بیش از هر وقت دیگر با دیگران همراه ایم.

زندگی مرگ خودش را هم با خودش دارد.

مهم‌ترین چیز در زندگی آرویو، چگونه زیستن او نبود، چگونه مردنش بود.

ما همه از آدم ترسو می‌ترسیم، و این را قبول داریم، اما هیچ کس قبول نمی‌کند که از آدم شجاع بیشتر می‌ترسد، چون پیش همچو آدمی ما ترسو به نظر می‌آییم.

شجاعت بیش از حد چه در زندگی و چه در مرگ، چیزی استثنایی است.

وقتی بمیرم، می‌خواهم رها باشم از تحقیر، نفرت، گناه، یا سوء ظن، می‌خواهم اختیار دار خود باشم، عقاید خود را داشته باشم

مرزی هست که ما فقط شبانه دل گذشتن از آن را داریم. مرز تفاوت‌های خودمان با دیگران، مرز نبردهامان با خودمان.

کینه جبران کینه رو نمی‌کنه.

ستمکار مردیه که خلایق رو در راه عقیده و جاه طلبی خودش قربانی کنه.

در وجود انسان‌ها همیشه آرامشی هست که هنگام درماندگی به سوی او پناه می‌برند، یک پناهگاه خلوت در مرز گریستن.

انسان هرگز تنها نیست و همه جا و همیشه سنگینی بار آینده و گذشته به دوش ماست.

فقط تنفر، انسان‌ها رو به هوش میاره.

از هیچ چیز خبری نیست. نه از شرف، نه از وقار و نه از دانش ملت ها، از هیچ چیز خبری نیست. در مقابل ترس همه چیز از بین میره.

هیچ شور عمیقی بی خشونت ممکن نیست.

ما همیشه نمی‌تونیم اون چیزی که می‌خوایم رو به دست بیاریم، اما می‌تونیم یاد بگیریم که بعضی از رویاهامون رو قربانی کنیم تا مطمئن بشیم زندگی مون به یه مشت کابوس ختم نمیشه.

هر کسی یه ستاره نورانی داره که اون رو به طرف سرنوشتش فرا می‌خونه، اما اگه تو از گوش کردن به ستاره ت دست برداری، صدا در طی سال‌ها مبهم‌تر می‌شه تا اینکه دیگه نمی‌تونی اون رو بشنوی.

من گمان می‌بردم که راستی مرده است ولی کسی بدان اعتراف نمی‌کند.

او می‌تواند بهترین آلوی دنیا باشد، رسیده، آبدار، شیرین و خوشمزه و خود را به همه ارزانی دارد. اما نباید از خاطر ببرد که هستند آدم هایی که آلو دوست ندارند.

وقتی چیزی زیبا می‌بینیم به گریه می‌افتیم. وقتی چیزی خنده دار یا زشت باشد هم اشک می‌ریزیم. شاید به این دلیل که می‌دانیم زیبایی آن‌ها همیشگی نیست.

برای داشتن روح آدم باید رنج می‌کشید، باید از چیزی دست می‌شست