Negar

نوزده سالگی سنی ئه که توش می‌فهمی اگه یه چیزی به اندازه ی دنیا واسه ات مهم باشه احتمال اینکه از دستش بدی بیشتره. شونزده سالگی واسه فهمیدن همچین چیزی کمه. کلی به این قضیه فکر کردم.

-لیولین من حس خیلی بدی دارم. -خب ،من حس خوبی دارم. این جوری به تعادل می‌رسیم.

انسان واقعن موجود عجیبی ست ، یکی در عالم فراموشی چیز هایی را حفظ می‌کند و یکی در عالم هوشیاری تمنای فراموشی.

مردم عاشق زوم کردن هستند. …حین عکاسی درست مثل بچه‌ها می‌شوند ، همه چیز را دو قسمت می‌کنند ؛ خوب‌ها و بد‌ها ، و از بد‌ها عکس نمی‌گیرند.

«…نکته ی اصلی اینجاست ، نه آدم دیگری شدن بلکه یکی شدن با نقش ، آنقدر که شخصیت نقش به بازیگر مبدل شود و او من می‌شود.» ناگهان ایستاد انگار هیجانش بیشتر از آن بود که بی حرکت بماند. «تصور کنید سال‌ها بعد من میتوانم به خودم بگویم که من جنایت کرده ام ، خودکشی کرده ام ، دیوانه شده ام ، انسان هایی را نجات داده ام ، یا آنها را نابود کرده ام…اوه ، امکانات پایان ناپذیرند.»

پدرم همیشه می‌گفت «دانشگاه بهترین چیزیه که ممکنه تو زندگیت اتفاق بیفته.» راست می‌گفت ،چون آنجا بود که مواد و الکل و سیگار را کشف کردم.

همان طور که گفتم، اگر لحظه ای غافل شوم اضافه وزن پیدا خواهم کرد. همسرم درست عکس من است. هر چه دلش بخواهد میخورد (پرخور نیست ولی به هیچ خوراکی شیرینی نه نمیگوید) ، اصلا هم تمرین نمی‌کند و در عوض یک گرم هم به وزن بدنش اضافه نمی‌شود. حتا یک ذره چربی هم ندارد. تنها یک توضیح برای آن دارم: انصاف ندارد زندگی. بعضی‌ها تا پای جان تلاش می‌کنند و به خواسته شان نمی‌رسند در حالی که عده ای بی آن که سر سوزنی زحمت بکشند به آن دست می‌یابند.