گفتگو در کاتدرال

حالم خوب نبود. از آن حال بدی‌هایی دامنم را گرفته بود که بیات هستند و وقتی می‌آیند خیمه می‌زنند و تا از سرت عبور کنند، تو را کمابیش از دست و پا می‌اندازند. نه اینکه حالم بد باشد، نه، فقط حالم خوب نبود، همین. هر روز می‌گفتم حالا که تعطیلم خرت و پرتهایم را می‌ریزم توی آن چمدان قرمز کوچک و پا به راهی می‌گذارم. هر صبح می‌خواستم بساطم را جمع کنم دست‌کم بروم کرمانشاه چند روزی. لنگ ظهر بیدار می‌شوم اما ، نیمه‌نهاری بار می‌گذارم، دور خودم می‌چرخم و آنقدر دست دست می‌کنم تا عاقبت آخرین اتوبوس به هر شهر و دیاری مسافرانش را بار می‌زند و بدون من، راهی می‌شود. وسط هاگیرواگیر دست و پنجه نرم کردن با تک‌گویی‌هایم، یاد گفتگو در کاتدرال افتادم. «از درگاهِ لاکرونیکا سانتیاگو بی‌هیچ عشق به خیابان تاکنا می‌نگرد» دو نقطه و…. دانستم که دیگر بند را به آب داد‌ه و غرق شده‌ام در گفتگویی نفس‌گیر با نفسی حبس در سینه، به شماره افتاده، چند روز متوالی افتاده در تختخواب. در اتوبوس وقتی درختها و ابرها و کوه‌ها، «گردنه اسدآباد» و «شیرین خوابیده» تند و بی‌پروا از کنار پلکهای متورمم می‌رمیدند، کشف کردم تمام این پانصد صفحه گفتگویی بوده است در میخانه‌ای چرک در پایین شهر «لیما» ، میان دو آدم بی‌ربط که خیلی بیش از آنکه بدانند به هم مرتبطند. توی اتاق نوجوانی‌هایم همان‌جا که اولین رمانهای احمقانه یواشکی را می‌خواندم، گفتگو به پایان رسید و من غرق در لذتی خلسه‌آور، اندوهی وصف‌ناپذیر، در حالی که حس می‌کردم پیوند دوباره‌ام با جهان بس دشوار است و کندنم از سانتیاگو، آمبرسیو، کتا،… و حتا کاخوبا و آیدا که فقط در فصل اول از آنها می‌خواندیم نیز هم. http://mehr-giah.blogfa.com/post/99/%DA%AF%D9%81%D8%AA%DA%AF%D9%88-%D8%AF%D8%B1-%D9%83%D8%A7%D8%AA%D8%AF%D8%B1%D8%A7%D9%84-