فرانکنشتاین

مدتها طول میکشد که ذهنمان را قانع کنیم تا بپذیرد کسی که هر روز او را می‌دیدیم و وجودش جزئی از وجودمان بود، برای همیشه از پیشمان رفته. برق چشم‌های عزیزش خاموش شده است و طنین صدای آشنا و گوش نوازش برای همیشه ساکت شده و دیگر آن را نخواهیم شنید. اینها افکار نخستین روزهای مرگ عزیز از دست رفته است، اما با گذشت زمان، نحسی واقعیت آشکار و بعد، تلخی غم واقعی آغاز می‌شود.

jhamid93

تو آفریدگار منی، اما من سرور توام. اطاعت کن!

sadeghsm

انسانی در اطرافم نبود تا بکوبمش.

sadeghsm

برای پی بردن به منشا حیات، نخست باید به مرگ توسل جست.

sadeghsm