- نوشته منصور ضابطیان
- ناشر مثلث
مراکش دروازه آفریقاست و نزدیک‌ترین کشور آفریقایی به اروپا. مراکش زمانی مرا وسوسه کرد که در جنوب اسپانیا فیلم می‌ساختم و وقتی در کوچه پس کوچه‌های گرانادا قدم می‌زدم، احساسی از خویشاوندی با مردم آن منطقه داشتم. ایرانی‌ها مراکش را چندان نمی‌شناسند. در همه این سال‌ها مراکش جزو کشورهایی بوده که ایرانی‌ها کمتر به آن‌جا رفت و آمد داشته‌اند. حتی تا همین چند سال پیش هم ویزایی برای رفت و آمد صادر نمی‌شد. ریشه اختلاف‌ها شاید به سال‌های اول انقلاب برگردد، زمانی که ملک حسن، پادشاه مراکش، محمدرضا پهلوی را پس از سقوطش در تهران در رباط پناه داد. از همان موقع بود که ملک حسن هم مثل ملک حسین، پادشاه اردن، و انور سادات، رییس جمهور مصر، رفت توی لیست سیاره و ۳۵ سال طول کشید تا فراموشی تاریخ به داد برقراری مجدد بین مردم دو کشور برسد.
- تعداد صفحه
- ۱۶۸
- شابک
- ۹۷۸۶۰۰۸۴۸۲۰۷۹
- سال نشر
- ۱۳۹۶
- تعداد نقل قول
- ۶
نقل قول‌ها و فعالیت‌ها
۶ نقل قول
سینما شبیه سینماهای قدیمی خودمان است. با سقف‌های بلند و حس و حالی که آدم را برای تماشای فیلم آماده می‌کند. نمی‌دانم چه خاصیتی در این سینماهاست که د رهمان سالن انتظار آدم در خلسه ای فرو می‌رود و احساس می‌کند رویاپردازی از همین جا شروع شده است. این احساس را این سینماهای جدید و شیک و چند منظوره که بوی پاپ کور شان همه جا را پر کرده به آدم نمی‌دهند.
زخم عشق‌های شکست خورده اگر چه خوب می‌شود اما جایش در گوشه ای از قلب باقی می‌ماند.
خیلی وقت‌ها خوش بینی بهتربن راه عبور از مسیر اعصاب خردی هاست.
این خاصیت سفر است که در تنهایی یکباره به بهانه ای یاد آدم هایی می‌افتی که شاید هیچ وقت در خانه از ذهنت عبور نکنند.
در دنیا فقط احمق‌ها هستند که حرفشان را عوض نمی‌کنند.