سیم‌های سحرآمیز فرانکی پرستو

حاکم اسپانیا جامعه ای با رهبریِ خودکامه و ظالم ساخته بود که هر تخطی و هر انحرافی را در آن خیانت تلقی می‌کرد. چنین دولت‌هایی را پیش‌تر هم دیده بودم. شهروندانشان همیشه شبیه به هم هستند. خسته. نگاه‌های بی‌حوصله و محتاط. در نبردِ مداوم با هراسی خفه‌کننده. هنر در چنین اوضاعی رنج می‌بیند و در اسپانیا هم رنح دید. مردم از بیان نظراتشان می‌ترسیدند. می‌ترسیدند طورِ خاصی بنویسند یا برقصند. شاعرها در زندان بودند. موسیقی محلی قدغن بود. برنامه‌های متنوعِ موسیقی در رادیو جای خود را به آشپزی سنتی اسپانیا داده بود.

hedgehog

تمام داستان‌های عاشقانه سموفونی هستند. و درست مثل سموفونی‌ها، عاشقانه‌ها هم چهار مووْمان دارند: • آلِگرو، شروع پر شور و تند • آداجیو، نقطه‌ی عطف و آرام • مِنوئه/اسکرِتسوُ، انقطاع‌های کوتاه در ضرب سه چهارم • روُندوُ، تمی تکرار شونده که با قطعه‌ها یا پاساژهای مختلف منقطع می‌شود.

hedgehog

شما انسان‌ها همیشه هم‌دیگر را محبوس می‌کنید. زندان. سیاهچال. چند تایی از قدیم‌ترین زندان‌هایتان مجراهای فاضلاب بود و انسان‌های محبوس در آن در کثافتِ خودشان زندگی می‌کردند. هیچ مخلوقِ دیگری چنین تکبّری ندارد یعنی محبوس‌کردنِ هم‌نوعِ خود. به خیال‌تان هم می‌آید پرنده‌ای پرنده‌ی دیگر را زندانی کند؟ اسبی اسبِ دیگر را به حبس بکشد؟ من که هرگز سر درنیاوردم. فقط می‌توانم بگویم بعضی از غمگین‌ترین صداهای من در چنین مکان‌هایی شنیده شده. آوازِ درونِ قفس اصلاً آواز نیست. التماس است.

hedgehog

آدم در می‌خوارگی به دنبالِ کسبِ شجاعت است؛ اما شجاعت نیست که به دست می‌آورد، ترس است که از دست می‌دهد.

hedgehog

گفته‌ام که موسیقی کارش آفرینش شتابناک است. اما در مقایسه با آن چه انسان‌ها در یک گفت‌وگو ویران می‌کنند هیچ حرفی برای گفتن ندارد.

hedgehog