Roodabe

دایه: … آری، آفرودیت آن است که پایی در آسمان و دیگر پای بر دریای طوفان‌زای دارد به هرجا که بنگری بازش می‌یابی که این عالم جمله زاییده‌ی عشق است دانه‌ی خویش به هرجا می‌پراکند و آتش تمنا در جان خاکیان برمی‌افروزد و ما جملگی میوه‌های آن دانه‌ایم که عشق‌اش نام نهاده‌اند از نمایشنامه‌ی دوم: ایپولیتوس

پیام‌آور: … من اما از دیرباز در روزگار آدمی نظر می‌کردم و آنچه یافتم ظلمتی دامن‌گستر بود. و از آدمیان هر آن‌کس که بیشتر می‌داند و سخن به سنجیدگی می‌راند باری، بهایی بس گزاف‌تر می‌پردازد. آدمیزاد نیکبخت؟ هرگز مجو، مجو که نمی‌یابی. آری، به گردش روزگار آدمی را مکنت و مال شاید که بیش و کم فراز آید لیک آدمیزاد نیکبخت؟ هرگز.

دایه: … وه چه سرکش و بی‌امان است خوی تبار شاهان از آن روی که همواره فرمان داده‌اند و هرگز فرمان نبرده‌اند. وه چه بیگانه‌اند با فراموشی و چشم‌پوشی. پس همان به که بیاموزی زیستن با همگنان را. راستی را که من خوشتر می‌بینم که عمر به آسایش و امان بگذرانم ور نه چه سود که پیرانه‌سر آوازه بر آسمان برآرم. آری، کلامی خوش‌تر از «میانه بودن» نیست که این کلام خود عین سلامت است.