سهراب رادفر

این کلمه ی وطن یک روز از بین می­رود. آن وقت مردم به پشت سرشان، به ما نگاه می­کنند که خودمان را توی مرزها حبس کرده بودیم و سر چند تا خط روی نقشه همدیگر را می­ کشتیم، بعد می­گویند «این­ها عجب احمق­ هایی بوده ­اند!».

دولت یک دست دراز دارد و یک دست کوتاه،دست دراز به همه جا می‌رسدوبرای گرفتن است،دست کوتاه برای دادن است ولی فقط به کسانی می‌رسد که نزدیک ترند.

«درکشور تبلیغات،یک مرد،هرکه می‌خواهد باشد و هرقدرحقیروناچیز باشد،همینکه بامغزخودش فکرکرد نظم عمومی را به خطر خواهد انداخت. خروارهاکاغذ چاپ شده شعارهای رژیم حاکم رامنتشر می‌کنند، هزارها بلندگو وصداها هزار اعلامیه واوراق تبلیغاتی که مجاناٌ توزیع می‌شود، گروه گروه ناطق وواعظ که در همه ی میدان‌های عمومی و چهارراه هاخطابه می‌خوانند،هزاران کشیش که ازفراز منبر خود همان شعارها را تکرار میکنند به حدی که همه ذله می‌شوند و سرسام می‌گیرند. در این میان فقط کافی است یک مرد حقیر،یک موجود تنها و ضعیف بگوید نه! و بگوش نفرپهلو دستی خود زمزمه کند نه! و یا شب هنگام روی دیوار بنویسد نه! تا نظم عمومی به خطر بیفتد»

می خواهم اقلا یک نفر باشد که من با او ازهمه چیز همان طور حرف بزنم که باخودم حرف میزنم