atena1987

دوستان سعی کنند نقدهای این کتاب را حتما بخوانند، عالی بود

توی باغ هرچیزی رشد می‌کند، اما قبل از آن پژمرده و خشک می‌شوند، درختان باید برگ هایشان را از دست بدهندتا برگ‌های جدید در بیاورندو ضخیم‌تر و قوی‌تر و بلندتر شوند. برخی درخت‌ها میمیرند و نهال‌های جدید جایشان را می‌گیرند. باغ به مراقبت زیادی نیاز دارد. اگر باغتان را دوست دارید نباید از کار کردن در آن دست بکشید، کمی صبر کنید. فصلش که برسد حتما شکوفه‌ها سر می‌زنند.

انتشار کتاب در این روزها باغ حاصلخیزی به حساب نمی‌آید.

گاه اگر واقعیت را بدانیم می‌توانیم تا حدی در مسیر قدرت و صلح حرکت کنیم.

چنس رو به دوربین‌ها نشسته بود، دوربین هایی که با لنزهای بی احساس و بزرگشان که به لوله تفنگ می‌مانست او را هدف گرفته بودند و او تنها تصویری بود که ملیون‌ها آدم واقعی او را می‌دیدیند. آنها هرگز خود واقعی او را نمی‌شناختند چون تلوزیون نمی‌توانست افکار او را نشان بدهد.

در میان تمام عناصر چند بعدی در جهان ، مثل درخت،‌سبزه، گل، تلفن ، رادیو، آسانسور و غیره ، تنها تلوزیون است که همواره آیینه در برابر چهره ی نیمه سیال نیمه جامد خود می‌گیرد.

رشد گیاهان باغ فصل خاصی دارد. بهار و تابستان هست اما پاییز و زمستان هم از راه می‌رسد. بعد دوباره بهار و تابستان می‌شود. تا زمانی که ریشه‌ها خشک نشدند، همه چیز درست است و ختم به خیر می‌شود.

هیچ کس از آدم رو به موت خوشش نمی‌آید چون کمتر کسی در مورد مرگ می‌داند.

آنگاه که کسی مخاطب دیگران و یا طرف توجه سایرین قرار می‌گیرد خیالش راحت می‌شود. در این هنگام اعمال فرد توسط سایرین به همان نوعی تفسیر می‌شود که آنان رفتارهای خود را تفسیر می‌کنند. هیچگاه سایرین بیش از آنچه درباره ی خود می‌دانند درباره دیگران نمی‌دانند.

چنس با عوض کردن کانال تلوزیون خودش را عوض می‌کرد. مثل گیاهان باغ می‌توانست مراحل مختلفی را بگذراند، به همان سرعتی که کانال‌ها را عوض می‌کرد می‌توانست عوض شود. بعضی وقت‌ها بی درنگ روی صفحه تلوزیون ظاهر می‌شد، درست همان طور که آدم‌ها روی صفحه دیده می‌شدند. با تغییر کانال میتوانست دیگران را ببیند. برای همین به این باور رسید که او، یعنی چنس است که خود را به بودن وامی دارد نه کس دیگر.

باغبانی کردن حکم عصای سفید آدم نابینا را دارد.

مهم‌ترین حسن باغ این بود که چنس روی باریکه راه‌ها یا بین بوته‌ها و درخت‌ها که می‌ایستاد می‌توانست گم شود، هیچ وقت نمی‌فهمید دارد جلو می‌رود یا عقب ، نمی‌دانست باید عقب برود یا جلو. مهم حرکنش بود،‌مثل گیاه در حال رشد.

یکشنبه بود، چنس توی باغ می‌پلکید. به آرامی شلنگ سبز را به سمت دیگری برد و به دقت به جریان آب چشم دوخت. در کمال آسودگی جریان را به تک تک گل و گیاه و شاخه‌های باغ رساند. گیاهان مثل آدم‌ها بودند، برای زندگی ، رهایی از بیماری‌ها و مردن در آرامش نیاز به مراقبت داشتند.