یکی می‌گفت: منه در میان راز با هرکسی که جاسوس همکاسه دیدم بسی یکی می‌گفت: مکن پیش دیوار غیبت بسی بود کز پسش گوش دارد کسی یکی می‌گفت: سنگ بر باره‌ی حصار مزن که بود کز حصار سنگ آید یکی می‌گفت: مکن خانه بر راهِ سیل ای غلام یکی می‌گفت: مبین به سیب زنخدان که چاه در راه است یکی می‌گفت: مکن خواجه بر خویشتن کار سخت راحتتان کنم، همه‌اش نصیحت بود. همه‌اش نهی. هیچ‌کس هم نگفت چه کار باید کرد. یکی هم که از دستش در رفت و گفت: « ای که دستت می‌رسد کاری بکن _ پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار» و بالاخره نگفت چه کار. این‌طور بود که هیچ چیزی یاد نگرفتم. از جمله مقاومت کردن را.
