"هنگامی ‏که همه چیز به ‏راستی ایستا و ثابت باشد، زمان که مفهوم انتزاعی ‏اش تنها با تغییر و دگرگونی می‌تواند معنا یابد یک‏سره از حرکت بازمی‏ ایستد. بدین سان، گویی در نسبیتی روان‏شناختی، گستره زمان در یک "آن" فشرده و گذشت زمان متوقف می‌‏شود. البته هرگز پیش نیامده است که این جهان پرغوغا به ‏کلی از جنبش و دگرگونی بازایستد و حتی اگر چنین شود، باز ذهن آدمی می‌تواند لحظات گذرنده بر جهان را با شماره‏ کردن آن‏ها نشانه‏‌گذاری کند و گذشت زمان را دریابد. ولی اگر ذهن از اندیشیدن آرام گیرد-کاری که به نظر بسیاری، ناممکن می‌‏نماید- آن‏ گاه دیگر از زمان نشانی نخواهد ماند. این تجربه ای است که ممکن است گاه در زندگی روزمره به آن کمابیش نزدیک شویم: زمان معمولاً به هنگام آرامش و آسایش به‏ شتاب می‏ گذرد زیرا، در چنین مواقعی، زندگی چندان به دگرگونی و تلاطم درنیفتاده است که ذهن آدمی بتواند به کمک رشته‏ ای از رویدادهای متمایز لحظات را نشانه‏ گذاری کند؛ از این رو، گستره‏‌های یکنواخت زمان در هم فشرده می‏ شوند، و در نتیجه، طول زمان کوتاه‏‌تر احساس می‏ شود…" (زمستان مومی، فرگرد اول، ص 14-15)
۴ نفر این نقل‌قول را دوست داشتند
Ali
‫۱۳ روز قبل، یک شنبه ۱۱ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۶:۳۹
parham-nasa
‫۱۲ روز قبل، سه شنبه ۱۳ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۰۲:۰۶
💟💟💟
‫۱۱ روز قبل، سه شنبه ۱۳ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۲۰:۱۳
Mahkame
‫۶ روز قبل، یک شنبه ۱۸ آذر ۱۳۹۷، ساعت ۱۲:۵۲