اشوزدنگهه (اهریمنان یکه‌تاز)

غبطه به شاهان مخور که شاه بودن،رنج است؛غبطه مخور که « غبطه» برای آنکه میداند،وهم است! « تاریخ» جز یک لحظه‌ی دراز شده‌ی غلتان،هیچ نیست و « زمان» جز یک توهم بلند بخارآلود ،پر شده از رنج و « مکان» جز مکعبی پرجاذبه و ظریف که بر هیچ،معلق است و هیچ،آن چیزی‌ست که سرشار از همه چیز،قبراق و استوار،در برابر دیدگان تو جریان دارد و غلیظ‌ترین توهم حکمت‌آمیز و درک ناشده در جهانی‌ست که خداوند اینگونه‌اش آفریده است.

parham-nasa

بشریت چه وقت میخواهد دریابد که یک انسان بزرگ و جاودان،ولی به ظاهر خرد،تکثیر شده است! …که یک انسان واحد طولانی است! انسانی خروشان و بی‌توقف و پرتحرک،پخش شده در سرتاسر زمین،با هزارها خواسته و آرمان و اندیشه.

parham-nasa

متعلق به هیچ کوچه‌ای نبوده‌ام و نه هیچ برزنی؛بی هیچ یار مدامی و هیچ همدمی… کورسوی ستاره‌ای ،مرا خوش‌تر بود از نوری که وزیدن هر پرتواش سایه‌ام را با خود کشید و برد؛ منی که در اندیشه‌های من،جایگاهی پرشمارتر از ستاره‌ها داشت… بادی وزید و ستاره‌هایم را با خود برد،ماه افتاد و من دانستم که جایگاه تمامی‌ام کجاست؟! حال آنکه پیش‌تر نمیدانستم واژه‌ها نابودگر احساس‌اند.

parham-nasa

پاسخ در میان ماست؛ همواره در میان خود خود ما بوده است! نگاهت را به دور مبر. نزدیک را ببین… نزدیکار را ببین!

parham-nasa

در جستجوی چه هستی تو؟ به کدامین سوی،روانی تو؟ راز بزرگ تویی… راز بزرگ،خود خود تویی.

parham-nasa