Mehrdad

«چه مقدار از این کارهای من برای خداست و چه مقدار برای بندگان؟»

وسوسه باید به جهان وارد شود،اما وای به حال کسی که وسوسه به واسطه او وارد شود.

دیوانه‌تر از همه بی تردید کسانی هستند که در دیگران آثار جنونی را می‌بینند که در خود نمی‌بینند.

وقتی به من می‌گفت که شما می‌خواهید مرا بخرید،البته نه عشق مرا که خریدنی نیست،بلکه می‌خواهید جسم مرا بخرید…من جسم او را بخرم،جسم اورا؟آیا مال خودم هم برایم زیاد نیست؟بله ارفئو جسم من هم برای من زیادی است. چیزی که من احتیاج دارم،روح است،روح.

تنها معلم واقعی در زندگی خود زندگی است. آموزش دیگری که ارزش داشته باشد وجود ندارد. فقط با زندگی کردن،می توان زندگی را آموخت و هر انسانی خودش باید از آغاز شروع به یاد گیری کند.

جنون سفر از مقوله مکان گریزی است،نه از مقوله عشق به مکان.

شمس: در میان باش و تنها باش!

شمس پچ پچ کنان گفت: فراق آدمی را پخته می‌کند و پاک وپیراسته از عیب.

((سی سال خدای را می‌طلبیدم. چون بنگریستم او طالب بود و من مطلوب.) )مولانا مدام این جمله بایزید را پیش خود تکرار می‌کرد.

ثریانوس در محکمه گفت: هرگز نمی‌گویم که مولانا خداست بلکه می‌گوییم او خداسازست. نمی بینی که مرا چگونه ساخت؟

نگهبانان از آنها نیز مانند همه بیگانگان پرسیدند که از کجا می‌آیند و به کجا می‌روند. سلطان العلما،پدر مولانا ،پاسخ داد: ((از پیش خدا می‌آییم و به سوی خدا می‌روییم) )

هنگام ترک نیشابور،عطار به دیدن آن مرد جوان که از پی پدرش می‌رفت،به پدر گفت: چه صحنه عجیبی! دریایی پیش می‌رود و اقیانوسی آن را دنبال می‌کند.

یکی بالای سرش گفت: تمام کرد! ایوان ایلیچ گفته او را شنید و آن را در روح تکرار کرد. در دل گفت: مرگ هم تمام شد. دیگر از مرگ اثری نیست. نفسی عمیق کشید، اما نفسش نیمه کاره ماند. پیکرش کشیده شد و مرد.

با خود گفت: آپاندیس. کلیه ی از جا کنده شده و سرگردان؟نخیر،صحبت این چیزها نیست. صحبت از زندگی…و مرگ است. پیش از این زندگی بود،ولی دارد می‌رود. می رود و من نمی‌توانم نگهش دارم

کایوس انسان است،انسان فانی است،پس کایوس فانی است.

واقعیت از میان آشفتگی و تضاد خلق می‌شود و اگر این عناصر را نادیده بگیری،دیگر از واقعیت حرف نمی‌زنی.

یک مادر باید به بچه اش دست بزند و سرمای او را حس کند تا بالاخره با خودش بگوید: خیلی دیر شده.

تاتسوِئو کنار او، آن دست را گاه و بیگاه بلند و با مهربانی نوازش می‌کند. وقتی کلمات به کار نمی‌آیند، دست همیشه هست.

احتمالا تا وقتی به سرکار برگشتم،فکر می‌کرد مرده ام. دیروز صبح وقتی مرا دید،گفت: (( زنده و سالمی! یعنی هنوز باید کارهایی انجام بدهی. تسلیم نشو و مبارزه کن!) ) این خوشامدگویی مهربانانه دلگرم کننده است. نفرت هیچ حاصلی ندارد.

آن نیمه خیابان جهنم مطلق بود. اما طرف دیگر مردم طبق معمول به سرکار می‌رفتند. داشتم به کسی کمک می‌کردم و سرم را بالا آوردم و دیدم رهگذری با حالت اینکه ((محض رضای خدا اینجا چه اتفاقی افتاده؟) )به من نگاه می‌کند،اما کسی نزدیک نیامد. انگار یک دنیا فاصله داشتیم.