- نوشته لئو تولستوی
- ترجمه محمد مجلسی
- ناشر دنیای نو
تولستوی در هفتاد سالگی رستاخیز را مینویسد. عصاره و عقاید و افکارش را در رمان رستاخیز میریزد. روی سخن او تنها با مردم روسیه نیست، با انسان حرف میزند، به بشریت پیام میدهد. تولستوی در اینجا پیامبری است که مرز نمیشناسد. تولستوی پیامبر، تولستوی عصیانگر، تولستوی وسوسهگر دست به یکدیگر میدهند و رستاخیز را میآفرینند. رستاخیز در دورهای متولد میشود که تولستوی به پایان یک عمر اندیشه و تجربه خود نزدیک شده و به کمال پختگی رسیده است. آفرینش هنری او در این کتاب در منتهای قدرت خویش است ولی نکته اینجاست که رستاخیز به سرزمین تازهای در دنیای ادب راه یافته است. تولستوی در یادداشتهای ۲۳ مارس ۱۸۹۴ خود مینویسد:" یک اثر هنری باید پخش و پراکنده شود، به همه سرایت کند و همه را با خود همراه سازد." همهگیر شدن و در همه اثر گذاشتن و همه را به دنبال کشیدن، از مشخصات این کتاب است.
- تعداد صفحه
- ۶۴۴
- شابک
- ۹۷۸۹۶۴۸۲۶۳۳۴۳
- سال نشر
- ۱۳۹۱
نقل قولها و فعالیتها
هیچ چیز بهتر از بازی، شخصیت افراد را آشکار نمیکند.
آدمها وقتی سرنوشت و خطاهاشان آنها را در شرایطی پرهیزناپذیر قرار میدهد، هرقدر هم این شرایط نادرست و ناراحتکننده باشد، از زندگیشان برداشتی کلی دارند که باعث میشود موقعیتشان بهنظرشان مفید و محترمانه جلوه کند. این آدمها با هدف دفاع از دیدگاهشان، بهطور غریزی به محیطها و آدمهایی رو میآورند که برداشتشان را از زندگی بهطور کلی و مکانشان را در این نوع زندگی تأیید میکنند.
برای او مانند آراگو، خدا فرضیهای بود که در زندگی نیازی به او احساس نمیکرد. چه اهمیتی داشت که دنیا چهگونه بهوجود آمده و از کجا آغاز شده، حالا چه مطابق گفتههای موسی باشد و چه نظریههای داروین. داروینیسم که برای رفقایش اهمیت زیادی داشت، برای او جز بازیهایی فکری، درست مانند آفرینش دنیا در شش روز، چیز دیگری نبود.
زندانها نمیتوانند آسودگیمان را تأمین کنند، چون زندانیها برای ابد آنجا نمیمانند و سرانجام روزی رهاشان میکنند. برعکس در چنین جاهایی میزان فساد را در آنها به بالاترین درجه افزایش میدهند، یا درواقع بهمیزان خطر میافزایند.
دیمیتری مانند مردهای دیگر دارای دو شخصیت کاملا متضاد بود: شخصیتی پیرو موازین اخلاقی که باعث خشنودی خودش و دیگران میشد و شخصیتی غریزی و حیوانی که آماده بود برای لذتجویی دنیایی را بههم بریزد و یا فدا کن.

