1984
Nineteen Eighty-Four
- نوشته جورج اورول
- ترجمه مهدی صائمی
- ناشر باران خرد
کتاب ۱۹۸۴ که در سال ۱۹۴۸ به رشته ی تحریر درآمد، پیش گویی دلهره آور جورج اورول درباره ی آینده است. در حالی که اکنون مدت ها از سال ۱۹۸۴ می گذرد، تصویر پادآرمان شهری او از حکومتی که برای کنترل شهروندانش دست به هر کاری می زند، بیشتر از هر زمان دیگری زنده و پویاست. وینستون اسمیت، مجبور به اطاعت از قوانین حزب می شود و به منظور برآورده ساختن دستورات وزارت حقیقت، تاریخ را بازنویسی می کند. وینستون با هر دروغی که می نویسد، بیشتر و بیشتر از حزب متنفر می شود؛ حزبی که تنها هدفش کسب قدرت بیشتر است و آن هایی که جرأت ارتکاب جرایم فکری را به خود داده اند، تحت تعقیب قرار می دهد. اما زمانی که وینستون شروع به فکر کردن درباره ی محیط پیرامونش می کند، درمی یابد که «برادر بزرگ» همیشه در حال نظاره است... رمان ۱۹۸۴، تصویری خیره کننده و به یاد ماندنی از دنیا ارائه می دهد و رمانی آن چنان قدرتمند است که مخاطب را وادار به پذیرش و باور کردن تمامی اتفاقات داستان می کند. هیچ کس نمی تواند تأثیرگذاری این رمان بر تخیل نسل های متمادی کتاب دوستان را انکار کند. این اثر، میراثی است که با گذشت زمان، فقط بزرگ و بزرگ تر می شود.
- تعداد صفحه
- ۲۷۰
- شابک
- ۹۷۸۶۲۲۶۱۹۹۰۳۲
- سال نشر
- ۱۳۹۹
نقل قولها و فعالیتها
اگر امیدی وجود داشت، باید در طبقه کارگر جستوجو میشد؛ زیرا فقط آنجا، در میان خیل عظیم تودههایی که مورد بیتوجهی قرار گرفته بودند و هشتاد و پنج درصد جمعیت اوشنیا را تشکیل میدادند، امکان داشت نیرویی برای نابودی حزب ظهور کند. حزب نمیتوانست از درون متلاشی شود. اگر دشمنی هم داشت، دشمنانش راهی برای گردآمدن و یا حتی شناخت یکدیگر نداشتند. حتی اگر انجمن افسانهای موسوم به « برادری» وجود داشت که امکانش بود، احتمال کمی داشت که اعضای آن بتوانند در گروههایی بیش از دو یا سه نفر دور هم جمع شوند. شورش و عصیان فقط در نگاه، آهنگ کلام و یا حداکثر زمزمه یک کلمه خلاصه میشد؛ اما اگر کارگران به نحوی از میزان توانایی خود آگاه میشدند، نیازی به تبانی و توطئهچینی نداشتند. فقط کافی بود به پا خیزند و همانگونه که اسبها با لرزش بدن، مگسها را میپرانند، تکانی به خود بدهند. اگر آنها تصمیم میگرفتند، همین فردا صبح تمام حزب متلاشی میشد. بدون شک دیر یا زود آنها به جایی میرسیدند که این کار را بکنند؛ ولی هنوز…
وینستون نوشت: اگر امیدی وجود داشته باشد، به طبقه کارگر است.
بدترین دشمن انسان، سیستم عصبی خود اوست. هیجانات درونی در هر لحظه ممکن است خودش را به صورتی مشخص آشکار سازد.
چه خوب بود اگر میشد آدم چشمهایش را ببندد و باور کند همه افراد ظاهری دارند مطابق با آنچه که حزب به عنوان ظاهر مطلوب معرفی میکرد.
هیچکس مطمئن نیست احساس کند که شرایط فعلی غیر قابل تحمل است؛ مگر آنکه در حافظهاش خاطراتی از دورانی داشته باشد که وضع بدین منوال نبوده است.

























