سمیه پورسلیمانی

رویاهای قدیمی رویاهای خوبی بودند. به واقعیت درنیامدند اما به هر حال خوشحالم که داشتمشان…

آدم بعضی وقت‌ها خودش را چنان به شرایط عادت می‌دهد که یادش می‌رود زندگی از نوع دیگر هم وجود دارد. زندگی شاید خیلی بهتر…

حس خوبیه وقتی آرزوت رو لمس می‌کنی. انگار دنیا واسه این روز یه عالمهبرنامه برات ریخته بود و حالا یهو همش رو رو می‌کنه. غرور این حس از هر چیزی کامل تره…

از وقتی که رفتی حوصله هیچ کاری ندارم. نه حوصله غذا درست کردن ونه حال بازار رفتن حتی تحمل کتاب را هم ندارم

ای که نزدیک‌تر از جانی و پنهان ز نگه هجر تو خوش ترم آید ز وصال دگران سال نو مبارک قدیمی‌ترین من

عشق چیز ترسناکی است. مدام در حال دگرگونی است. می تواند محو شود. این هم قسمتی از ریسک قضیه است.

بعضی وقتا خوشحالی از اون چه که فکرمی کنیم به خونه نزدیکتره.

او تصمیم‌های بدی را که از روی ترس گرفته می‌شدند و به خاطر حس بقایی که به بی راهه رفته، جامه عمل می‌پوشیدند،درک می‌کرد.

چرا بعضی تصمیم‌ها این قدرشکنجه آور بودند و بعد نه؟چرا او همیشه مهم‌ترین درس‌ها را به کندی دردی عظیم یاد گرفته است؟

چه خدا وجود داشته باشد چه نداشته باشد ما حساب همه جورش را می‌کنیم

تنها گناه واقعی این است که آدم تلاش کند خودش را چیزی نشان دهد که در اصل نیست. وقتی بدانی با خودت صادقی،به آرامش می‌رسی.

اگر قرار باشد مال تو باشد،پس به تو برمی گردد.

گاهی تقدیر آینده ای برای ما رقم می‌زنه که خارج از تصور ماست. اگر می‌خواهیم چنین فرصتی برای تقدیر فراهم شود،همواره باید اعتقاد داشته باشیم که اتفاقات خوب رخ می‌دهند.

خطاط سه خط نوشتی،یکی را هم او خواندی هم غیر،یکی را او خواندی و لا غیر،یکی را نه او خواندی لا غیر. گفت آن خط سوم منم

عشق همین جوری قشنگ است که هر لحظه نگران از دست دادنش باشی،هر وقت مطمئن شدی که آن را برای همیشه به دست آورده ای در واقع همه چیز تمام شده است.