sepid

رویای غیرممکن‌ها نام ویژه ای دارد که به آن امید می‌گویند.

دارم بیشتر از خودم عمر میکنم…

بازگشت خودآگاه و گریز از خواب غفلت نخستین گام‌های اختیار پوچ است.

به سمت مقصد رفتن ، از رسیدن به اون باارزش تره! وقتی برنده می‌شی یا به مقصد می‌رسی یه خلا رو تو خودت حس می‌کنی! واسه پر کردن همین خلا باید دوباره راه بیفتی و مقصد تازه ای پیدا کنی!

اگر دیگران دروغی را که حزب تحمیل میکرد می‌پذیرفتند و اگر تمام اسناد همان دروغ‌ها رو می‌گفتند آنگاه دروغ به عرصه تاریخ وارد میشد و حقیقت می‌گشت!

…یک چیز حالا برایم مسلم است، کسی که هنر جمع می‌کند، هنرمند نیست… یک هنرمند مثل زنی است که کاری جز عشق ورزیدن نمی‌داند و گول هر نره خر کوچه گردی را می‌خورد….

می‌خواستند با این پلاکاردهای بیش از اندازه احمقانه‌شان باعث افسردگی بیش‌تر بیمارانی شوند که گاه از سر بی‌حوصلگی از ورای پنجره‌ها نگاهی به خیابان و اطراف می‌اندازند. تقریبا ساعت دو نیمه‌ی شب شده بود… از سمت چپ خیابان سگی آواره ظاهر شد، ابتدا تیر چراغ برق و بعد هم پلاکارد حزب سوسیال دموکرات و دموکرات مسیحی را بو کشید؛ بعد از آن که پای پلاکارد حزب دموکرات مسیحی ادرار کرد، به آهستگی راهش را ادامه داد.

پیروزی امکان ندارد، فقط بعضی از شکست‌ها بهتر از آنهای دیگر است، همین!