از تناقضات عشق این است که اغلب با ظاهر آدمیان برانگیخته می‌شود، اما عموماً قرار نیست براساس ظاهر بنا شود. این مسئله ما را با معمایی مواجه می‌کند "آدم چه‌قدر باید به ویژگی‌های ظاهری و جسمانی اهمیت بدهد؟" آیا زیبایی کلاً اهمیتی ندارد یا بخشی ضروری از احساس عشق است؟ در طول تاریخ، بسیاری از فلسفه‌ها و مذاهب به اَشکال ظاهری ما تاخته‌اند با این استدلال که ارزش واقعی باید جای دیگری باشد، جایی در روح و ذهن‌مان. گناه و شرم جسمانی اختراع مسیحیت نبود، صرفاً از خوی همیشگی انسان تغذیه می‌شد.
۱ نفر این نقل‌قول را دوست داشت
parham-nasa
‫۶ ماه قبل، سه شنبه ۸ بهمن ۱۳۹۸، ساعت ۲۱:۲۷