مصطفی مستور

آدم‌ها در جاهای شلوغی مثل سینما یا خیابان‌های پر جمعیت دایم به هم برخورد می‌کنند و بعد بی آنکه ذره ای در هم فرو بروند مثل گوی‌های بیلیارد از هم دور می‌شوند.

یک بار به من گفت از هر کس که کمتر گریه کند بیشتر می‌ترسد. گفت به نظر او وحشت ناک‌ترین و خطرناک‌ترین آدم‌های این دنیای عوضی کسانی هستند که حتی یک بار هم گریه نکرده اند.

وقتی مدام با مصایب آدم‌ها درگیر باشی یا باید به آن‌ها اهمیت ندهی و سنگ شوی و یا همدلی کنی و آب شوی.

زندگی یعنی کمی دیروز و خیلی امروز و ذره ای فردا.

نمی دونم اون طرف این کلمات کی هست. نمی‌دونم چه شکلی هستی. این طوری هر شکلی که دوست داشته باشم می‌سازمت. اگه ببینمت دیگه میشی یه نفر. اما حالا صد نفری. هزار نفری. یه میلیون نفری. تا ندیدمت تو هر کسی می‌تونی باشی که من دوست داشته باشم.