jhamid93

نمی داند کدام بدتر است: گذشته ای که از کف رفته یا حالی که اگر به دقت بدان بنگرد، نابودش می‌کند. بعد هم آینده. سرگیجه ی مطلق.

انگار حیوان ناطق نمیفهمه که وقتی خورد و بارش ته میکشه دیگه نباید بچه پس بندازه. انسان یکی از اون موجودات نادریه که با کاستی یافتن منابع غذاییش دایره ی زاد و ولد خودشو محدود نمیکنه. به عبارت دیگه - و البته تا یه حدی - ما هرچی کمتر میخوریم بیشتر بچه میسازیم.

رژیم‌ها سرنگون می‌شوند، امپراطوری‌ها ضعیف می‌شوند و از بین می‌روند ولی آرمان‌ها همچون باکتری حامل طاعون هستند. خشک می‌شوند و در اجسادی که کشته اند کمین می‌کنند و شاید حتی تا پنج قرن هم منتظر بمانند. اگر تونلی را حفر کنید و به قبرستان طاعون زدگان برسید. . استخوان‌های قدیمی داخل آن را لمس کنید. . دیگر مهم نیست به چه زبانی صحبت می‌کنید یا به چه چیزی اعتقاد دارید. باکتری حامل طاعون هر گندمی را آرد می‌کند.

اگه برای هر سؤالی جواب از پیش آماده شده وجود داره، معنیش اینه که یکی واسه ت آماده ش کرده

برای انجام دادن کار خوب، فقط باور اینکه حق با توئه و انگیزه‌های درستی داری، کافی نیست.

تهدیدِ پنهانِ این سیاره… آزادی بود!

وقتی آدم وضعش خوب است، مثل وضعی که من داشتم، یک جورهایی یادش می‌رود که ببیند به بقیه چطور می‌گذرد. باید قبول کنیم دیگر؛ وقتی قرار است مرد شماره یک بخورد و بخوابد و حال کند، گور پدر بقیه ی مردم! از داستان کوتاه اریکس

البته آن وقت‌ها نمی‌فهمیدم که ممکن است طوری کسی را ناراحت کنم که هیچ وقت خوب نشود. نمی‌دانستم گاه صرف زنده بودن یک نفر طوری به دیگری ضربه می‌زند که تا ابد خوب نخواهد شد.

- نوشیدنی میخوای؟ - ممنون. اهلش نیستم. - سیگار چی؟ - شرمنده. سیگاری نیستم. - لعنتی! پس پولش رو میخوای واسه چی؟

مردم دوست دارن هیولاها و چیزهای شرور رو بسازن تا خودشون کمتر شرور و هیولایی به نظر برسن. اونا وقتی سیاه مست میشن، تقلب می‌کنن، همسرانشون رو کتک میزنن، یه پیرزن رو گشنگی میدن، یه روباه که توی تله افتاده رو با تبر می‌کشن و یه تک شاخ رو با تیر سوراخ سوراخ می‌کنن. اونا دوست دارن فکر کنن که اگه یه بِین، کله ی صبح بیاد وارد کلبه هاشون بشه، هیولایی‌تر و شرورانه‌تر از کارهایی هست که اونا می‌کنن. این طوری احساس بهتری دارن. این طوری راحت‌تر زندگی می‌کنن.

سه چیز وجود دارد که مردان فرزانه از آن می‌ترسند: دریای طوفانی، شب بدون مهتاب و خشم یک مرد آرام

چه منظره زیبایی! یه خانم کتاب به دست.

کسی که به قدر کافی شجاع و صبور باشد تا در تمام عمر به تاریکی زل بزند، اولین کسی است که در آن نور روشن خواهد کرد.

اگه یهو اونجا چیزی نباشه چی؟ می‌میری و دیگه بعدش چیزی نیست. هیچی. هیچی باقی نمی‌مونه. شاید یکی برای مدتی تو رو به یاد داشته باشه، ولی نه خیلی زیاد. نزدیکانت هم می‌میرن.

کلوکه فکر می‌کرد خوب‌ها بهتر می‌خوابند، در حالی که به نظر می‌آید بدها از ساعات بیداری لذت بیشتری می‌برند

انسان‌ها همیشه در امر کشتن مهارت بیشتری نسبت به موجودات دیگر داشتند.

همیشه توی قصه‌ها آدم خیلی خوب وجود نداره. خیلی بد هم همینطور. همه چیزی بین این دو هستند.

تو فقط آرزو می‌کردی اون درد تموم بشه. دردی که مال خودت بود. دردی که تو رو منزوی کرده بود. همه ی انسان‌ها این آرزو رو میکنن.

اگر خودکشی تنها گزینه است، اسلحه اش را دست کم خودت می‌توانستی انتخاب کنی.

وقتی زمین خورده ای، بعضی آدم‌ها گویا احساس می‌کنند به جای اینکه کمک کنند سرپا بایستی، لازم و ضروری است روی پشتت راه بروند و بر روی گردنت پا بگذارند.