رمان خارجی - خاور میانه
اورهان پاموک، برنده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات، در جودک‌بیک و پسران توانایی‌اش در آفرینش رمان کلاسیک را به رخ می‌کشد. دغدغه‌های همیشگی نویسنده موضوع برخورد شرق و غرب، سنت و مدرنیته، دموکراسی و پدرسالاری در لابه‌لای سطور و صفحات این رمان نیز حس می‌شود. رمان که سرگذشت و ماجراهای سه نسل از خانواده‌ای اهل استانبول را روایت می‌کند، با تصویری که از رنگ‌های درونی خانه‌ها و سیلان زمان به دست می‌دهد و نیز شخصیت‌هایی که دیالوگ‌های روزمره شان از حافظه‌ها پاک نمی‌شود، لذت خوانش رمان را تمام و کمال به خواننده عرضه می‌دارد.
من 1 درختم
هنگامی که این بخشهای مستقل را از رمانها و خاطرههایم برمیگزیدم تا در این کتاب کوچک جای دهم، با یک پرسش اساسی روبرو شدم. یک سوال اساسی که هر خواننده دقیق و هر رماننویس دقیق که درگیر داستان شده است، باید مدام به آن بیندیشد و بپرسد: در اینجا چه کسی حوادث را میبیند؟ چه کسی روایت میکند؟ این صدایی ...
نام من سرخ
ارهان راست میگه دیگه، اگه این نقاشی رو نقاشی میکشید که پیرو مکتب هرات باشه شاید میتونست اون پرندهها رو همون فاختهها، پوپکها، چه میدونم، همونا رو دیگه میخکوب کنه سرجاهاشون ولی خب چهرهی من چی میشد اون وقت؟ اگه هم یه نقاش ونیزی این کار رو به عهده میگرفت اون پرتره یه چیزی میشد ولی خب اون وقت زمان ...
پدرم
آن شب دیر به خانه آمدم. گفتند پدرم مرده است. تصویری به جای مانده از دوران کودکی در برابر چشمهایم ظاهر شد، پدرم با شلوارک و پاهای لاغرش، و این به شکلی دردناک درونم را میخراشید.
ساعت دوی بامدار به خانهاش رفتم تا برای آخرین بار ببینمش. گفتند:«توی اتاق است.» به اتاق رفتم. ساعتها بعد، نزدیک صبح، در مسیر بازگشت، خیابانهای ...
قلعه سفید
زود گرفتند و بردند، مجبورم کردند زانو بزنم. پیش از آنکه سرم را روی کنده بگذارم، یکی را دیدم که انگار از میان درختها پرواز میکرد و میگذشت. حیرت کردم: من بودم، ریشم بلند شده بود و آنجا، بیآنکه پاهایم به زمین بخورد، بیصدا راه میرفتم. خواستم تصویرم را که از میان درختها میگذشت، صدا بزنم؛ صدایم در نیامد، سرم ...
