R_Aliabadi

همه آدم‌ها باید به همین گونه عمل کنند که یک روز وقتی متوجه شدند دیگر نمی‌توانند هیچ کار مثبت و به درد بخوری انجام دهند، شجاعت این را داشته باشند که دنیا را ترک کنند؛ ولی وقتی امید به سراغ آدم می‌آید، آن وقت عقیده اش به کلی تغییر می‌کند.

زندگی با آدم‌های دیگر چندان سخت نیست؛ ولی میزان درک آن هاست که ما را با مشکل روبه رو می‌کند.

انسان بالاخره به هر چیزی عادت می‌کند.

نا امیدی آغاز آزادی و و امید باعث بردگی است.

مردمی که به خورشید با نفرت می‌نگرند، شایسته شب اند.

دنیا همه را در هم می‌شکند، ولی پس از آن خیلی‌ها جای شکستگی شان قوی‌تر می‌شود.

شب ممکن است برای مردمان تنها، همین که تنهایی شان آغاز شد، وحشتناک باشد.

وقتی آدم چیزی نداشته باشه که ببازه، اداره کردن زندگی چندون سخت نیست.

رسیدن به آرزو‌ها آسان نیست؛ هدف‌ها سهل الوصول ترند.

وقتی لب فرو می‌بندیم و سخنی نمی‌گوییم، غیر قابل تحمل می‌شویم و آنگاه که زبان می‌گشاییم، از خود دلقکی می‌سازیم.

قبل از آن که دوباره زاده شوی، باید بمیری…

آدم‌ها در جاهای شلوغی مثل سینما یا خیابان‌های پر جمعیت دایم به هم برخورد می‌کنند و بعد بی آنکه ذره ای در هم فرو بروند مثل گوی‌های بیلیارد از هم دور می‌شوند.

تمام زندگی انسان با مفهوم هدف روشن می‌شود.

ایمان از بین می‌رود اما نیاز به ایمان، همانند قبل باقی می‌ماند.

تنها چیز‌های بیرونی مانند فقر و کار پر زحمت و حتی تنهایی به خودی خود مهم نیستند. چیز هایی که در قلب شخص اتفاق می‌افتند اهمیت دارند.

در سرتاسر دنیا به اندازه ی کافی بدی وجود داره بدون این که سرگرم پیدا کردنشون بشید.

یک بار به من گفت از هر کس که کمتر گریه کند بیشتر می‌ترسد. گفت به نظر او وحشت ناک‌ترین و خطرناک‌ترین آدم‌های این دنیای عوضی کسانی هستند که حتی یک بار هم گریه نکرده اند.

تا عشق وجود دارد، زندگی به دردسرش می‌ارزد.

اخلاقی که بر تهدید استوار باشد پوزخند بر اخلاق است.

مرده‌ها این قدرها هم نمرده اند. همین را برای زنده‌ها هم می‌شود گفت. می‌شود گفت زنده‌ها این قدرها هم زنده نیستند.