کوری

زنش گفت یک دولت یک سازمان بدن انسان هم یک دستگاه سازمان یافته است و مرگ فقط نتیجه ی اختلال در این سازمان است خب یک جامعه ی کور چگونه می‌تواند خد را طوری سازمان بدهد که زنده بماند با سازمان دادن خودش سازمان دادن خودش یعنی این که شروع کند به دیدت شاید حق با تو باشد اما این کوری برای ما فقط مرگو بدبختی اورده.

کلمات اینطورند میفریبند روی هم تلنبار میشوند به نظر نمی‌دانند به کجا بیانجامند به خاطر دو یا سه یا چهار کلمه ای که بغتتا بر زبان می‌ایند و به خودی خود ساده هستند مثلا یک ضمیر شخصی یک قید یک فعل یک صفت ناگهان با شور و شوق می‌بینیم که بی هیچ مقاومتی از جانب ما از طریق وجنات و ناگهان با شور میبینیم که بی هیچ مقاومتی از جانب ما از طریق وجنات و نگاه ظاهر میشوند و ارامش احساسات مارا بر هم میزنند و گاهی اعصاب که طاقتشان طاق می‌شود بیش از اندازه برد باری به خرج می‌دهند به طوری که می‌توانییم بگوییم انگار از پولادند.

زیر لب گفت انشاالله باران بند نیاید و در همان حال در اشپزخانه دنبال صابون و مواد پاک کننده و برس و هر چیزی میگشت که می‌شد با ان کمی لااقل کمی از این کثافت گران بار روح را پاک کرد گفت تن را گویی می‌خواست این فکر متافیزیکی را تصحیح کرد و بعد افزود فرقی نمی‌کند

در درون ما چیزی هست که اسمی ندارد ما همان چیز هستیم

تفاوت صحیح از ناصحیح صرفا به درک ما از روابطی که با دیگران داریم مربوط است